παρηβάω
παρηβάω, to be past one’s prime, to be growing old
Could not find παρηβηκότες in Logeion dictionaries.
παρηβηκότες perfect active participle masculine nominative plural, perfect active participle masculine vocative plural of παρηβάω
παρηβ-άω, pf. παρήβηκα Th. 2.44:—
- to be past oneʼs prime, to be elderly, Hdt. 3.53, Th. l.c., J. BJ 7.8.7, Luc. Tim. 2, etc.; π. τὸ σῶμα Longus 3.15: metaph., χρόνος παρήβησεν A. Ag. 985 (lyr.).
- 2 metaph., lose strength, οἶνος Luc. Lex. 13.
- II to be on the point of puberty, Gal. 14.755.
παρ·ηβάω-ῶ (pf. παρήβηκα) n’être plus dans la force de l’âge, avoir perdu de sa force, Hdt. 3, 53 ; Eschl. Ag. 985 ; Thc. 2, 44 ; fig. en parl. du vin, Luc. Lex. 13 ; ou des passions, Phil. 1, 604.
παρηβάω, über die Jugend oder das kräftigste Mannesalter hinaus sein, altern ; παρήβησεν, Aesch. Ag. 958 ; γέρων ἤδη καὶ παρηβηκώς, Her. 3.53, wie Thuc. 2.44, ὅσοι δὲ παρηβήκατε ; Sp., vgl. Luc. Tim. 2 ; auch von abgestandenem Weine, Lexiph. 13.
παρηβάω
fut. ήσω
perf. -ήβηκα
- to be past oneʼs prime, to be growing old, Hdt., Thuc.