παρηβάω
παρηβάω, to be past one’s prime, to be growing old
Could not find παρηβηκότος in Logeion dictionaries.
παρηβηκότος perfect active participle masculine genitive singular, perfect active participle neuter genitive singular of παρηβάω
παρηβ-άω, pf. παρήβηκα Th. 2.44:—
- to be past oneʼs prime, to be elderly, Hdt. 3.53, Th. l.c., J. BJ 7.8.7, Luc. Tim. 2, etc.; π. τὸ σῶμα Longus 3.15: metaph., χρόνος παρήβησεν A. Ag. 985 (lyr.).
- 2 metaph., lose strength, οἶνος Luc. Lex. 13.
- II to be on the point of puberty, Gal. 14.755.
παρ·ηβάω-ῶ (pf. παρήβηκα) n’être plus dans la force de l’âge, avoir perdu de sa force, Hdt. 3, 53 ; Eschl. Ag. 985 ; Thc. 2, 44 ; fig. en parl. du vin, Luc. Lex. 13 ; ou des passions, Phil. 1, 604.
παρηβάω, über die Jugend oder das kräftigste Mannesalter hinaus sein, altern ; παρήβησεν, Aesch. Ag. 958 ; γέρων ἤδη καὶ παρηβηκώς, Her. 3.53, wie Thuc. 2.44, ὅσοι δὲ παρηβήκατε ; Sp., vgl. Luc. Tim. 2 ; auch von abgestandenem Weine, Lexiph. 13.
παρηβάω
fut. ήσω
perf. -ήβηκα
- to be past oneʼs prime, to be growing old, Hdt., Thuc.