ποτηροπλύτης

ποτηρο-πλύτης [ῠ], ου, ὁ, = foreg., PLond. 5.1657 (iv/v A. D.), Ostr. 1218;

• gloss on κυλικεῖον, Sch. Luc. Lex. 7 (-πλύτης perh. adapted from Lat. pluteus, cf. Engl. cupboard).

ποτηροπλύτης, ὁ, der Becherwäscher, Schol. Luc. Lex. 7.