προσφώνημα
προσφώνημα, that which is addressed to
Could not find προσφωνήμαθʼ in Logeion dictionaries.
προσφωνήμαθʼ neuter nominative plural, neuter vocative plural, neuter accusative plural, neuter dative singular, neuter nominative dual, neuter vocative dual, neuter accusative dual of προσφώνημα
προσφών-ημα, ατος, τό,
- that which is addressed to another, address, S. OC 891: pl., ib. 325, E. Alc. 1144.
προσφώνημα, ατος (τὸ)
1 parole, discours ou lettre qu’on adresse à qqn, Soph. O.C. 891 ; au plur. Eur. Alc. 1144 ||
2 celui à qui l’on adresse la parole, Soph. O.C. 325.
Étym. προσφωνέω.
1. manier van spreken:
2. toegesproken woord:
προσφώνημα, τό, Gegenstand der Anrede, auch Anrede, Benennung ; ὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶ ἥδιστα προσφωνήματα, Soph. O.C. 326 ; προσφωνημάτων κλύειν, Eur. Alc. 1147.
προσφώνημα, ατος, τό,
from προσφωνέω
- that which is addressed to another, an address, Soph., Eur.