προφασίζομαι
προφασίζομαι, to set up as a pretext
Could not find προφασίζεσθέ in Logeion dictionaries.
προφασίζεσθέ present middle imperative 2nd plural, present middle indicative 2nd plural, imperfect middle indicative 2nd plural of προφασίζομαι
προφᾰσ-ίζομαι, impf. προὐφασιζόμην Th. 1.90: Att. fut. προφασιοῦμαι Aeschin. 3.24, later -ίσομαι Sch. Ar. Ec. 1019: aor. προὐφασισάμην Th. 5.54, X. Cyr. 2.2.30, etc.; προεφ- D.C. 59.26:—
- allege by way of excuse, plead in excuse, c. acc., τὸν αὐλητήν Thgn. 941; τὸν μῆνα Th. 5.54; ἀεί τι D. 48.20: c. inf., allege as an excuse that . ., ἀρρωστεῖν Id. 19.124; so π. ὅτι οὐκ ἐπίστανται X. Oec. 20.14: c. acc. cogn., πάσας προφάσεις π. Pl. R. 474e, cf. Lys. 8.16: abs., make excuses, Ar. Lys. 756, Th. 1.90; οὐκ ἔφη χρῆναι π. οὐδὲ διαμέλλειν Id. 6.25; π. ὑπέρ τινος Isoc. 4.13: aor. in pass. sense, ὡς εὗρον ἅπαν . . προφασισθέν that all was used as a pretext, all was a mere pretence, Th. 8.33, cf. D.C. Fr. 57.72.
- II allege (by way of accusation) that . ., Σάρδεσιν ἐπιβουλεῦσαι [ἡμᾶς] π. Pl. Mx. 240a.
- III seek a quarrel against, τινι LXX 4 Ki. 5.7.
προ·φασίζομαι [ᾰ] (impf. προὐφασιζόμην, f. προφασιοῦμαι, ao. προὐφασισάμην, pf. inus. ; ao. au sens pass. προὐφασίσθην)
1 act. chercher ou donner des prétextes, s’excuser, Thc. 1, 90 ; 6, 25, etc. ; πρ. προφάσεις, Plat. Rsp. 474e, m. sign. ; τι, Thgn. 395 ; Thc. 5, 54, etc. alléguer qqe ch. pour prétexte ; πρ. ὅτι, Xén. Œc. 20, 14, donner pour prétexte que, etc. ; avec un inf. : ἀρρωστεῖν, Dém. 379, 13, donner pour prétexte qu’on est malade ||
2 pass. (à l’ao. προὐφασίσθην) être allégué comme prétexte, Thc. 8, 33 ; DC. fr. 57, 72 ||
➳ Ao. non contr. προεφασισάμην, DC. 59, 26 ; ao. pass. προεφασίσθην, DC. l. c.
Étym. πρόφασις.
1. met acc. als excuus aanvoeren:
2. abs. uitvluchten zoeken, zich verontschuldigen:
προφασίζομαι, dep. med., Etwas zum Vorwand nehmen, sich womit entschuldigen, τί ; Theogn. 935 ; περιφανῆ χρήματα, Ar. Lys. 756 ; Plat. Phaedr. 231b ; πάσας προφάσεις προφασίζεσθαι, Rep. V.474e ; Lys. 8.16 ; ἀσχολίαν, Xen. Cyr. 2.2.30 ; οὐκ ἔφη χρῆναι προφασίζεσθαι, οὐδὲ διαμέλλειν, Thuc. 6.25 ; auch προφασισθέν, pass., 8.33 ; προὐφασίζετο ἀεί τι καὶ ἀναβολὰς ἐποιεῖτο, Dem. 48.20 ; ἀρρωστεῖν προφασίζεται, 19.124 ; Sp.
προφασίζομαι
imperf. προὐφασιζόμην
fut. Attic προφασιοῦμαι
aor1 προὐφασισάμην
- Dep.:
- Ito set up as a pretext or excuse, allege by way of excuse, plead in excuse, c. acc., Theogn., Thuc., etc.; c. inf. to allege as an excuse that . ., Dem.:—absol. to make excuses, Thuc.:—aor1 προφασισθῆναι in pass. sense, to be used as a pretext, Thuc.
- IIto allege (by way of accusation) that, Plat. from πρόφᾰσις