προφασίζομαι
προφασίζομαι, to set up as a pretext
Could not find προφασιζόμενον in Logeion dictionaries.
προφασιζόμενον present middle participle masculine accusative singular, present middle participle neuter nominative singular, present middle participle neuter vocative singular, present middle participle neuter accusative singular of προφασίζομαι
προφᾰσ-ίζομαι, impf. προὐφασιζόμην Th. 1.90: Att. fut. προφασιοῦμαι Aeschin. 3.24, later -ίσομαι Sch. Ar. Ec. 1019: aor. προὐφασισάμην Th. 5.54, X. Cyr. 2.2.30, etc.; προεφ- D.C. 59.26:—
- allege by way of excuse, plead in excuse, c. acc., τὸν αὐλητήν Thgn. 941; τὸν μῆνα Th. 5.54; ἀεί τι D. 48.20: c. inf., allege as an excuse that . ., ἀρρωστεῖν Id. 19.124; so π. ὅτι οὐκ ἐπίστανται X. Oec. 20.14: c. acc. cogn., πάσας προφάσεις π. Pl. R. 474e, cf. Lys. 8.16: abs., make excuses, Ar. Lys. 756, Th. 1.90; οὐκ ἔφη χρῆναι π. οὐδὲ διαμέλλειν Id. 6.25; π. ὑπέρ τινος Isoc. 4.13: aor. in pass. sense, ὡς εὗρον ἅπαν . . προφασισθέν that all was used as a pretext, all was a mere pretence, Th. 8.33, cf. D.C. Fr. 57.72.
- II allege (by way of accusation) that . ., Σάρδεσιν ἐπιβουλεῦσαι [ἡμᾶς] π. Pl. Mx. 240a.
- III seek a quarrel against, τινι LXX 4 Ki. 5.7.
προ·φασίζομαι [ᾰ] (impf. προὐφασιζόμην, f. προφασιοῦμαι, ao. προὐφασισάμην, pf. inus. ; ao. au sens pass. προὐφασίσθην)
1 act. chercher ou donner des prétextes, s’excuser, Thc. 1, 90 ; 6, 25, etc. ; πρ. προφάσεις, Plat. Rsp. 474e, m. sign. ; τι, Thgn. 395 ; Thc. 5, 54, etc. alléguer qqe ch. pour prétexte ; πρ. ὅτι, Xén. Œc. 20, 14, donner pour prétexte que, etc. ; avec un inf. : ἀρρωστεῖν, Dém. 379, 13, donner pour prétexte qu’on est malade ||
2 pass. (à l’ao. προὐφασίσθην) être allégué comme prétexte, Thc. 8, 33 ; DC. fr. 57, 72 ||
➳ Ao. non contr. προεφασισάμην, DC. 59, 26 ; ao. pass. προεφασίσθην, DC. l. c.
Étym. πρόφασις.
1. met acc. als excuus aanvoeren:
2. abs. uitvluchten zoeken, zich verontschuldigen:
προφασίζομαι, dep. med., Etwas zum Vorwand nehmen, sich womit entschuldigen, τί ; Theogn. 935 ; περιφανῆ χρήματα, Ar. Lys. 756 ; Plat. Phaedr. 231b ; πάσας προφάσεις προφασίζεσθαι, Rep. V.474e ; Lys. 8.16 ; ἀσχολίαν, Xen. Cyr. 2.2.30 ; οὐκ ἔφη χρῆναι προφασίζεσθαι, οὐδὲ διαμέλλειν, Thuc. 6.25 ; auch προφασισθέν, pass., 8.33 ; προὐφασίζετο ἀεί τι καὶ ἀναβολὰς ἐποιεῖτο, Dem. 48.20 ; ἀρρωστεῖν προφασίζεται, 19.124 ; Sp.
προφασίζομαι
imperf. προὐφασιζόμην
fut. Attic προφασιοῦμαι
aor1 προὐφασισάμην
- Dep.:
- Ito set up as a pretext or excuse, allege by way of excuse, plead in excuse, c. acc., Theogn., Thuc., etc.; c. inf. to allege as an excuse that . ., Dem.:—absol. to make excuses, Thuc.:—aor1 προφασισθῆναι in pass. sense, to be used as a pretext, Thuc.
- IIto allege (by way of accusation) that, Plat. from πρόφᾰσις