σπάραγμα
σπάραγμα, a piece torn off, a piece, shred, fragment
Could not find σπαράγματʼ in Logeion dictionaries.
σπαράγματʼ neuter nominative plural, neuter vocative plural, neuter accusative plural, neuter dative singular, neuter nominative dual, neuter vocative dual, neuter accusative dual of σπάραγμα
σπάραγ-μα, ατος, τό,
- piece torn off, shred, fragment, ὅσων σπαράγματα all whose mangled corpses, S. Ant. 1081; σπάραγμα κόμας E. Andr. 826 (lyr.); γίνεται τὰ μὲν ἀπὸ σπέρματος τὰ δʼ ἀπὸ σπαραγμάτων others from slips, Arist. GA 761b28: pl., σ. κρημνῶν jagged fragments, Plu. Mar. 23; σ. στεφάνων fragments of . ., Id. Cohib. 2.463a, etc.; γραμμάτων σπαράγμασι . . οἱ σπεύδοντες γράφουσι ib. An.procr. 1011d.
- II tearing, rending, δαμάλας διεφόρουν σπαράγμασιν E. Ba. 739.
- III collect. in sg., = λατύπη, SIG 996.31 (Smyrna, prob. i A.D.).
σπάραγμα, ατος (τὸ) [πᾰ]
1 déchirure, lambeau au plur. Soph. Ant. 1081 ; Arstt. G.A. 3, 11, 11 ; Plut. Mar. 23 ; σπ. λόγων, Plut. M. 463a, fragments de discours ; σπ. γραμμάτων, Plut. M. 1011d, abréviations ||
2 action de déchirer, au plur. Eur. Bacch. 739 ; au sg. Eur. Andr. 826.
Étym. σπαράσσω.
1. afgescheurd
2. het in stukken scheuren:
σπάραγμα, τό, ein abgerissenes oder abgebrochenes Stuck, wie es die Hunde abreißen ; Soph. Ant. 1068 ; κόμας, Eur. Andr. 827 ; δαμάλας διεφόρουν σπαράγμασιν, Bacch. 738 ; auch in sp. Prosa, κρημνῶν Plut. Mar. 23, κολοσσοῦ Philostr. vit.soph. 2.10.1.
σπάραγμα, ατος, τό,
- Ia piece torn off, a piece, shred, fragment, ὅσων σπαράγματα all whose mangled corpses, Soph.; σπάραγμα κόμας Eur.
- II= σπαραγμός, a tearing, rending, Eur.