στέριφος

στέρῐφ-ος, η, ον,

• = στερεός, firm, solid, of ground, διὰ τοῦ ἕλους, ᾗ ἦν . . -ώτατον Th. 6.101, cf. Anon. ap. Suid. s.h.v.; τὰς πρῴρας -ωτέρας ἐποίησαν Th. 7.36; στερίφοις . . τοῖς ἐμβόλοις with their rams made solid, ibid.
• • • 2 Subst. στέριφον, τό, rock-bottom, IG 2(2).1668.8, 1682.5.
  • II = στεῖρα (B), barren, unfruitful, of women, Ar. Th. 641, Pl. Tht. 149b; of animals, Arist. HA 611a12; of fruit, Thphr. CP 2.11.1.

2. στέριφος -η -ον [~ 2. στερρός, 2. στεῖρα] onvruchtbaar, van vrouwen.

στέριφος, = στερεός, στερρός, starr, steif, fest ; ῃ πηλῶδες ἦν καὶ στεριφώτατον, Thuc. 6.101 ; τὰς πρώρας τῶν νεῶν ξυντεμόντες ἐς ἔλασσον στεριφωτέρας ἐποίησαν, 7.56 ; unfruchtbar, Ar. Th. 641, von einer Frau, wie Plat. Theaet. 149b ; Arist. H.A. 9.4 ; vgl. Ruhnk. Tim. p. 239.
Beim Schiffe ist ἡ στέριφος = στεῖρα, Suid. v. ἐπωτίσιν.

στέριφος στέρῐφος, η, ον = στερεός, στερρός

• • Ifirm, solid, Thuc.
  • II= στεῖρος, Lat. sterilis, barren, Plat.