στύγος
στύγος, hatred
στύγος [ῠ], εος, τό,
- hatred, A. Ch. 392 (lyr.); esp. as expressed in looks, sullenness, gloom, τὸ δύσφρον σ. Id. Ag. 547; φρενῶν σ. ib. 1308, Ch. 81 (lyr.).
- II object of hatred, abomination, Id. Ag. 558, A.R. 4.445, AP 7.405 (Phil.); of persons, δεσπότου σ. thy hated lord, A. Ch. 770; στύγη θεῶν, of the Erinyes, Id. Eu. 644, cf. Th. 653, Ch. 1028; τοῦτʼ ἐμήσατο σ. this deed of horror, ib. 999(991). Rare, exc. in A.
στύγος, εος-ους (τὸ) [ῠ]
1 ce qui cause un sentiment d’horreur, d’où chagrin, tristesse, Eschl. Ag. 1308 ||
2 objet de haine, Eschl. Ag. 558, Ch. 392, 770 ; particul. en parl. des Érynies, Eschl. Eum. 644, etc. ; A. Rh. 4, 445.
Étym. στυγέω.
1. haat, afschuw, weerzin:
2. uitbr. voorwerp van haat
στύγος, εος, τό, Haß, Abscheu, Betrübnis ; ἔγκοτον, Aesch. Ch. 387 ; πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτʼ ἐπῆν στύγος στρατῷ, Ag. 533. Bes. der Gegenstand des Hasses od. Abscheus, ὦ παντομισῆ κνώδαλα, στύγη θεῶν, Eum. 614 ; Spt. 635, Ch. 1024 ; auch von Sachen, verabscheuungswürdige Tat, ἥτις δʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τοῦτʼ ἐμήσατο στύγος, 981, vgl. Ag. 544.
στύγος
στύγος (ῠ), ος, εος, τό,
στυγέω
- Ihatred, as expressed in looks, sullenness, gloom, Aesch.
- IIan object of hatred, an abomination, Aesch.; of persons, δεσπότου στ. thy hated lord, Aesch.; στύγη θεῶν, of the Erinyes, Aesch.:— a deed of horror, Aesch.