συνεκτικός

συνεκτικός, ή, όν, (συνέχω)

• fit for holding together, ἡ τῶν ὅλων σ. αἰτία Arist. Mu. 397b9; τὸ σ. Plu. QConv. 2.735f; τὸ ἐν ἑνὶ πάντων σ. Jul. Or. 4.135c; σ. τόνος Plu. Frig. 2.946c; σ. αἴτιον, in Stoic Philos., οὗ παρόντος μένει τὸ ἀποτέλεσμα καὶ αἰρομένου αἴρεται, Stoic. 2.121, cf. 273; σ. αἰτία ib. 144; σ. αἴτιον νοσήματος Gal. 15.111; σ. δύναμις Id. 7.525, cf. 1.85, 9.2, Sor. 2.3; τὰ σ. τῶν λόγων the essence of the argument, A.D. Adv. 141.21; τὸ -κώτατον δόγμα the most essential . ., Ph. 1.283; -κώτατα the most essential doctrines, Iamb. VP 32.226; -κώτατον κεφάλαιον Vett.Val. 172.28; σ. τᾶς σωφροσύνας Phintys ap. Stob. 4.23.61 (Sup.); of the soul, σ. ἑαυτῆς self-maintaining, Hierocl. p.29 A.; v. συνακτικός I.1.
• • • 2 firmly gripping, of wrestlers, Philostr. Gym. 38.
  • II Adv. -κῶς summarily, Procl. in Alc. p.52 C., Zonar.

συνεκτικός, ή, όν,
1) mit befassend, zusammenhaltend, erhaltend ; ξηρότερα καὶ πυκνότερα καὶ συνεκτικώτερα ποιεῖν, Theophr.; dauernd, wie συνεχής, αἴτια συνεκτικά, dauernde, bleibende Ursachen, S.Emp. pyrrh. 3.15 ; τὰ κυριώτατα καὶ συνεκτικώτατα, adv.phys. 1.1.
2) kurz zusammenfassend, συνεκτικῶς, kurz gefaßt, bei den Rhetoren.