συνεργητικός
συνεργητικός, co-operative
συνεργ-ητικός, ή, όν,
- co-operative, M.Ant. 6.42, Arr. Epict. 2.22.20: τὸ -κόν ib. 4.4.18.
συνεργητικός, ή, όν, qui coopère à, d’où secourable, utile, M. Ant. 6, 42 ; Arr. Epict. 2, 22, 20 ; τὸ σ. Arr. Epict. 4, 4, 18, coopération, assistance.
Étym. συνεργέω.
συνεργητικός, ή, όν, mit arbeitend, behilflich, M.Ant. 6.42.