χαλκόκροτος
χαλκόκροτος, sounding with bronze
Could not find χαλκόκροτον in Logeion dictionaries.
χαλκόκροτον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of χαλκόκροτος
χαλκό-κροτος, ον,
- sounding or rattling with bronze, epith. of Demeter, in allusion to instruments used in her worship, Pi. I. 7(6).3; χ. ἵπποι horses that stamp with hoofs of bronze, brazen-hoofed, Ar. Eq. 552 (lyr.).
- II = χαλκήλατος, φάσγανον E. Ph. 1577 (lyr.); χαλκόκροτα bronze utensils, POxy. 1657.1 (iii A. D.).
- III χαλκοκρότος, ὁ, = Lat. aerarius, Gloss. (καλκόκροτος cod.).
χαλκό·κροτος, ος, ον :
I qui résonne du bruit de l’airain, c. à d. :
1 qu’on fête avec des cymbales d’airain, ép. de Dèmèter, Pd. I. 7, 3 ||
2 au sabot ferré d’airain, ép. d’un cheval, Ar. Eq. 552 ||
II forgé en airain, Eur. Ph. 1577.
Étym. χ. κρότος.
χαλκόκροτος, 1) mit od. von Erz od. Kupfer tönend, vom Zusammenschlagen eherner Waffen oder kupferner Instrumente ertönend, umtönt ; Δημήτηρ Pind. I. 6.3 ; ἵπποι, Rosse, deren mit Erz beschlagene Hufe stampfend ertönen, mit ehernem Hufschlage, Ar. Eq. 554.
2) aus Erz oder Kupfer geschlagen, geschmiedet, φάσγανον Eur. Phoen. 1570.
2) aus Erz oder Kupfer geschlagen, geschmiedet, φάσγανον Eur. Phoen. 1570.
χαλκόκροτος, -ον
- 1with rattling bronze χαλκοκρότου Δαμάτερος (παρὰ τὰ ἐπικτυποῦντα ἐν ταῖς τελεταῖς τῆς Δήμητρος κύμβαλα Σ.) I. 7.3
χαλκόκροτος
χαλκό-κροτος, ον,
- Isounding with brass, i. e. with brasen cymbals, Pind.: of horses, brasen-hoofed, Ar.
- II= χαλκήλατος, Eur.