ἀδιάλυτος
ἀδιάλυτος, undissolved, indissoluble
Could not find ἀδιάλυτον in Logeion dictionaries.
ἀδιάλυτον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀδιάλυτος
- undissolved: indissoluble, Pl. Phd. 80b; ἕνωσις Ph. 2.635; σύμβασις Hierocl. p.17.23 A.:—indestructible, Epicur. Fr. 356 (nisi Hermarcho tribuendum); στερεὰ καὶ ἀ. Id. Nat. 14.2.
- II irreconcilable. Adv. -τως, πολεμεῖν πρός τινα Plb. 18.37.4.
- III -τον, τό, = ἡλιοτρόπιον, Ps.-Dsc. 4.190.
I
1 indisoluble lo divino op. a lo mortal, Pl.Phd.80b,
ἕνωσις
σύμβασις
τὸ γὰρ συνεργὲς εὐνόως γινόμενον ὡς ἐξ ἑαυτοῦ ἀδιάλυτον πρὸς ἅπαντα
δεσμός
• incorrupto
τὸ σῶμα
2 indestructible
στερεὸς καὶ ἀ.
γῆ
μὴ βουλομένου γὰρ αὐτὰ φθαρτὰ εἶναι πάντως ἂν ἔμενεν ἀδιάλυτα
3 subst. τὸ ἀ. bot. heliotropo, Heliotropum europaeum L., Ps.Dsc.4.190, Ps.Apul.Herb.49.9.
II adv. -ως
1 indisolublemente Procl.in Ti.1.397.1.
2 sin reconciliación posible
πολεμεῖν
• Adv. -τως , πολεμεῖν Pol. 18.20.4 ; s. ἄσπονδος.
- undissolved, indissoluble, Plat.