ἁδινός

ἁδῐνός [ᾰ], ή, όν, radic. sense,

• close, thick: hence in Hom.,
• • • 1 crowded, thronging, ἁ. κῆρ, like πυκιναὶ φρένες, in physical sense, Il. 16.481, Od. 19.516; of bees, flies, sheep, Il. 2.87, 469, Od. 1.92.
    • 2 vehement, loud, of sounds, ἁ. γόος Il. 18.316; Σειρῆνες ἁ. the loud-voiced Sirens, Od. 23.326. Adv. -νῶς frequently, or loudly, vehemently, ἁ. ἀνενείκατο Il. 19.314: neut. as Adv., ἁδινὸν γοόωσα Od. 4.721; ἁ. μυκώμεναι 10.413: pl., ἁδινὰ στεναχίζων Il. 23.225; κλαῖʼ ἁ. 24.510: Comp. ἁδινώτερον Od. 16.216:—rare in Lyr. and Trag., ἁ. δάκος a deep bite, Pi. P. 2.53; ἁ. δάκρυα thick-falling tears, S. Tr. 848 (lyr.); βίοτος ἁ. abundant, Tim. Pers. 29; and freq. in A.R., ἁ. ὕπνος, κῶμα abundant, deep sleep, 3.616, 748; ἁ. εὐνή frequent wedded joys, 3.1206. (Aristarch. wrote ἁδ-, cf. ἁδρός.)

ἁδινός, ἀδινός, ή, όν, Bedeutung und Ursprung nicht sicher, vielleicht verw. mit ἄδην oder mit ἁδρός wie κυδνός κυδρός, ψυδνός ψυδρός, vgl. πυκινός πυκνός ; s. Buttmann Lexil. 1.204 ; bei Hom. in 21 Stellen : ἀδινὸν κῆρ Il. 16.481, Od. 19.516, vgl. πυκιναὶ φρένες ; ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἀδινάων Il. 2.87, ἠΰτε μυιάων ἀδινάων ἔθνεα πολλά 2.469 ; οἵ τέ οἱ (μοι) αἰεὶ μῆλʼ ἀδινὰ σφάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς Od. 1.92, 4.320 ; μνησάμενος δʼ ἀδινῶς ἀνενείκατο Il. 19.314, ἀδινὸν (v.l. ἀδινὰ Scholl.) στοναχῆσαι 18.124, ἀδινὰ στεναχίζων 23.225, Od. 24.317, ἀδινὰ στενάχοντα Il. 24.23, Od. 7.274 ; κλαῖʼ ἀδινὰ Il. 24.510, ἀδινον γοόωσα Od. 4.721, ἀδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο Il. 18.316, 22.430, 23.17, 24.747, κλαῖον δὲ λιγέως, ἀδινώτερον ἤ τʼ οἰωνοί, φῆναι ἢ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, οἷσί τε τέκνα ἀγρόται ἐξείλοντο Od. 16.216 ; (πόριες) ἀδινὸν μυκώμεναι ἀμφιθέουσιν μητέρας 10.413 ; ἠδʼ ὡς Σειρήνων ἀδινάων φθόγγον ἄκουσεν 23.326 ; man beachte, daß die letzte Stelle, von allen die sonderbarste, dem unechten, nachhomerischen Schlusse der Odyssee (nach Aristarch von 23.297 ab) angehört. Grundbedeutung kann sein : fest, gedrungen ; von Bienen- und Fliegenschwärmen wie von Schafen u. Ziegen : dicht gedrängt ; von der Stimme : kräftig, laut, tief ; statt der Stimme der Sirenen nennt der Nachdichter Od. 23.326 die Sirenen selbst ἀδινάς. – Hymn. Cerer. 67 τῆς ἀδινὴν ὄπʼ ἄκουσα διʼ αἰθέρος ἀτρυγέτοιο ὥστε βιαζομένης ; Soph. Trach. 847 ἀδινὰ δάκρυα ; Pind. P. 2.98 δάκος ἀδινὸν κακαγοριᾶν ; Apoll.Rh. scheint das Wort nicht mehr verstanden zu haben : 3.1104 καί μιν ἀκηχεμένη ἀδινῷ προσπτύξατο μύθῳ von ruhigem Gespräch ; 4.1422 ἃς φάτο λισσόμενος ἀδινῇ ὀπί von schwacher Stimme ; 4.1528 ἀδινὴ ἄτη ; 2.240 ἀδινὸν κῆδος ; 3.616 ἀδινὸς ὕπνος ; 3.1206 heißt ein geschenktes Gewand ἀδινῆς μνημήϊον εὐνῆς.
• Adv . ἀδινῶς Il. 19.314, Kompar. ἀδινώτερον Od. 16.216, s. oben.
Uebrigens schrieb Herodian ἁδινός, Scholl. Il. 2.87 δασυντέον τὸ ἁδινάων· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἅδην καὶ ἁδινός ἡ κίνησις. So Merkel im Apoll.Rh.

ἁδινός

-ή, -όν.

App. orig. expressing quick incessant motion.

Hence

• • 1

    Of bees, flying in swarms Il. 2.87.

    Sim. of flies Il. 2.469.

    Of sheep, thick-thronging Od. 1.92 = Od. 4.320.

    Of the heart, beating, throbbing Il. 16.481: Od. 19.516.

    Of weeping, thick-coming, vehement Il. 18.316, Il. 22.430, Il. 23.17, Il. 24.747.

    Of the Sirens, trilling their song Od. 23.326.

  • 2

    In neut. ἁδινόν, as adv., of the expression of grief, with thick-coming bursts, vehemently: στοναχῆσαι Il. 18.124: γοόωσα Od. 4.721.

    Of the incessant lowing of calves Od. 10.413.

    So in pl. ἁδινά: στεναχίζων Il. 23.225. Cf. Il. 24.123, 510: Od. 7.274, Od. 24.317.

    So also in neut. comp. ἁδινώτερον: κλαῖον ἁ. ἤ τʼ οἰωνοί Od. 16.216.

For Pindar, see also: ἀδινός

ἁδινός : probably thick, esp. of things densely crowded and in motion. Hence ‘throbbing’ (κῆρ), ‘swarming’ (μέλισσαι), ‘buzzing’ (μυῖαι), ‘flurried’ (μῆλα), ‘sobbing’ (γόος), ‘voiceful’ (Σειρῆνες). Adv. with corresponding signification ἁδινόν, ἁδινά, ἁδινώτερον, ‘more dolefully,’ ἁδινῶς ἀνενείκατο, ‘fetched a deep sigh,’ Il. 19.314.