ἀθαύμαστος
ἀθαύμαστος, not wondering at
ἀθαύμ-αστος, ον,
- not wondering at anything, πρός τι Zeno Stoic. 1.57, M.Ant. 1.15. Adv. -τως S. Fr. 982; also ἀθαυμαστί Suid.
- II not wondered at or admired, Luc. Am. 13.
I
1 no admirado Luc.Am.13.
2 que no se asombra
ἀδεῆ καὶ ἀθαύμαστον πρὸς τἆλλα τὴν διάθεσιν ἔχοντες
• subst. τὸ ἀ. M.Ant.1.15.
II adv. -ως sin asombrarse de nada S.Fr.982.
ἀ·θαύμαστος, ος, ον :
1 non étonné, Luc. Am. 13 ||
2 qui me s’étonne de rien, Ath. 233b.
Étym. ἀ, θαυμάζω.
ἀθαύμαστος, 1) nicht bewundert, Luc. Amor. 13.
2) sich nicht verwundernd, διάθεσις ψυχῆς Ath. VI.233c ; adv. Soph. frg. 810.
2) sich nicht verwundernd, διάθεσις ψυχῆς Ath. VI.233c ; adv. Soph. frg. 810.