ἀκατάλυτος
ἀκατάλυτος, indissoluble
ἀκατά-λῠτος, ον,
- indissoluble, perpetual, κράτος, ζωή, D.H. 10.31, Ep.Hebr. 7.16; βάσανος LXX 4 Ma. 10.11; unimpaired, Jahresh. 14 Beibl. 135 (Cyme).
1 indisoluble, indestructible, eterno
κράτος
δύναμις
βάσανος
ζωή
2 adv. -ως eternamente Chrys.M.60.486.
ἀ·κατάλυτος, ος, ον [ῠ] indissoluble, DH. 10, 31 ; NT. Hebr. 7, 16.
Étym. ἀ, καταλύω.
ἀκατάλυτος, nicht aufzulösen, -heben, τὸ τῆς δημαρχίας κράτος Dion.Hal. 10.31.
Strong 179
**†
indissoluble: He 7:16.†
ἀκατάλυτος
καταλύω
- indissoluble, NTest.