Logeion | ἀλιταίνω

ἀλῐταίνω [ᾰλ], Ep. Verb, used by A. in lyr., chiefly in aor. 2 Act. and Med.:—Aet., aor. 2 ἤλῐτον Il. 9.375, Thgn. 1170, A. Eu. 269: subj. ἀλίτῃ Ps.-Phoc. 208; opt. ἀλίτοιμι A. Pr. 533; part. ἀλιτών Eu. 316 (cj. Auratus): later Ep. aor. 1 ἀλίτησα Orph. A. 644:—Med., ἀλιταίνεται Hes. Op. 330: aor. ἀλίτοντο, ἀλίτωμαι, ἀλίτωμαι, ἀλιτέσθαι Hom., v. infr.: participial form ἀλιτήμενος:—

sin or offend against, c. acc. pers., ἐκ γὰρ δή μʼ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν Il. 9.375; ὅτις σφʼ ἀλίτηται ὀμόσσας 19.265; Ἀθηναίην ἀλίτοντο Od. 5.108; ἀθανάτους ἀλιτέσθαι 4.378, cf. Hes. Sc. 80, Thgn. l.c.; ἀλιταίνητʼ ὀρφανὰ τέκνα Hes. Op. 330, cf. A. Eu. 269, Ps.-Phoc. l.c.
- - 2 c. acc. rei, transgress, Διὸς δʼ ἀλίτωμαι ἐφετμάς Il. 24.570; ὅρκον, σπονδάς, A.R. 4.388, Opp. H. 5.563.
  - 3 c. gen., stray from, ἀλίτησεν ἀταρποῦ Orph. l.c., cf. Call. Dian. 255.
  - 4 ἀλιτήμενος as Adj., = ἀλιτρός, θεοῖς ἀ. sinful in the eyes of gods, Od. 4.807.

act. y med. mismo sent.

1 en sent. relig. cometer una falta o impiedad, agraviar, ofender a los dioses, c. ac. ὅτίς σφ' ἀλίτηται ὀμόσσας Il.19.265, Ἀθηναίην ἀλίτοντο Od.5.108, ἀθανάτους ἀλιτέσθαι Od.4.378, ἀθανάτους ... ἤλιτεν Hes.Sc.80, cf. Thgn.1170, c. dat. τί σοι τόσον ἤλιτε βούτης; Nonn.D.15.390, abs., c. dat. instrum. μηδ' ἀλίτοιμι λόγοις A.Pr.532

• en part. ἀλιτήμενος impío, malvado, abominable c. dat. θεοῖς ἀλιτήμενος Od.4.807, abs., Hes.Sc.91, δεινὴ γὰρ μέτ' ὄπις ξενίου Διός, ὅς κ' ἀλίτηται Vit.Hom.19

• a pers. en rel. c. el juramento o la promesa μ' ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν Il.9.375, en rel. c. la hospitalidad κεἴ τις ἄλλος ἤλιτεν βροτῶν ἢ θεὸν ἢ ξένον A.Eu.269, cf. οἳ ξείνια δόρπα Διός τ' ἀλίτωσι τραπέζας Euph.38C53, en rel. c. la familia y la protección al débil ὀρφανὰ τέκνα Hes.Op.330, abs. ὅστις δ' ἀλιτὼν ὥσπερ ὅδ' ἁνήρ (de Orestes), A.Eu.316.

2 c. ac. de cosas sancionadas por los dioses transgredir, infringir, romper (μή) Διὸς δ' ἀλίτωμαι ἐφετμάς Il.24.570, cf. 586, ἤλιτες ὅρκον A.R.4.388, σπονδάς Opp.H.5.563, cf. Call.Dian.255.

3 c. gen. errar, extraviarse de ἀλίτησεν ἀταρποῦ Orph.A.644.

*ἀλιταίνω (seul. ao. 2 ἤλιτον [ῐ] ; postér. ao. 1 ἠλίτησα et moy. ao. 2 ἀλιτόμην)

1 s’égarer, Call. Dian. 255 ; ἀταρποῦ, Orph. Arg. 642, sortir du droit chemin ||

2 fig. commettre une faute, se rendre coupable : ἀθανάτους, Od. 4, 378, envers les dieux immortels ; avec un acc. de chose : Διὸς ἐφετμάς, Il. 24, 570, violer les ordres de Zeus ; ὅρκον, A. Rh. 4, 388, violer un serment ; part. ἀλιτήμενος (comme de *ἀλίτημι) au sens d’un adj. qui est en faute, coupable : θεοῖς ἀλιτήμενος, Od. 4, 807, coupable aux yeux des dieux ; abs. Hés. Sc. 91 ||

➳ Ao. 2 ἤλιτον, Il. 9, 375 ; Eschl. Eum. 269 ; Call. l. c. Ao. 1 ἠλίτησα, Orph. l. c. Moy. ao. 2 ἀλιτόμην, Il. 24, 570 ; Od. 5, 108 ; A. Rh. l. c.

Étym. indo-europ. *h₂leit-, offense, cf. all. Leid.

ἀλιταίνω, aor. ἤλιτον, ep. 3 plur. ἀλίτοντο; perf. ptc. med. ep. ἀλιτήμενος; act. en med. met dezelfde bet.
1. een misdaad of onrecht begaan, met acc. van pers. tegen iem.: μ’ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν hij heeft me bedrogen en onrecht aangedaan Il. 9.375; οὐ ... τι θεοῖς ἀλιτήμενός ἐστι in de ogen van de goden heeft hij niets misdreven Od. 4.807.
2. overtreden, met acc. van zaak: μὴ ... Διὸς ... ἀλίτωμαι ἐφετμάς opdat ik niet de geboden van Zeus overtreed Il. 24.570.

ἀλιταίνω, praes. act. nur VLL, med. nur Hes. O. 328 ; acr. I. ἀλίτησεν Orph. Arg. 642 und, VLL ; Hom. nur perf. ἀλιτήμενος u. aor.2 ἤλιτεν, ἀλίτοντο, ἀλίτωμαι, ἀλίτηται, ἀλιτέσθαι ; irren (ἄλη), sündigen, τινά, sich gegen Jemand versündigen ; Hom. Il. 9.375 ἐκ γὰρ δή μʼ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν, med. in derselben Bed., Od. 5.108 Ἀθηναίην ἀλίτοντο, Il. 19.265 ὅ τίς σφʼ ἀλίτηται ὀμόσσας, Od. 4.378 ἀθανάτους ἀλιτέσθαι ; Il. 24.570, 586 Διὸς δʼ ἀλίτωμαι (ἀλίτηται) ἐφετμάς ; c. dat. Od. 4.807 οὐ μὲν γάρ τι θεοῖς ἀλιτήμενός ἐστιν ; – Hes. Sc. 80 μέγʼ ἀθανάτους μάκαρας, denn diese Verbesserung Dorvilles ist gewiß richtig für μετά ; Aesch. aor.2 act. Eum. 259, Prom. 551 ; μηδʼ ἀλίτοιμι λόγοις Theogn. 1124 ; sp.D. In der eigentl. Bdtg σκολιῆς ἀλίτησεν ἀταρποῦ, er irrte ab vom Pfade, Orph. a.a.O.; vgl. Call. Dian. 255.

†ἀλιταίνω

3 sing. aor. ἤλιτε Il. 9.375.

Non-thematic pres. pple. mid. ἀλιτήμενος Od. 4.807.

3 pl. aor. ἀλίτοντο Od. 5.108.

Subj. ἀλίτωμαι Il. 24.570.

3 sing. ἀλίτηται Il. 19.265, Il. 24.586.

Infin. ἀλιτέσθαι Od. 4.378.

- 1
  In both voices, to sin or trespass against, fail in duty to: ἤλιτέ με Il. 9.375. Cf. Il. 19.265: ἀθανάτους ἀλιτέσθαι Od. 4.378. Cf. Od. 5.108.
- 2
  In mid., to transgress, infringe: Διὸς ἐφετμάς Il. 24.570, 586.
- 3
  In pres. pple. mid. ἀλιτμενος in adjectival sense, sinning, sinful: θεοῖς (in the eyes of the gods) Od. 4.807.

ἀλιταίνω , aor. ἤλιτον (Il. 9.375), ἀλιτόμην, pf. part. ἀλιτήμενος: sin against, τινά, or τί (Il. 24.586); θεοῖς ἀλιτήμενος, a transgressor in the eyes of the gods, Od. 4.807.

ἀλιταίνω √αλιτ ἀλιτήμενος is formed as if from ἀλίτημι

- - 1c. acc. pers. to sin or offend against a god, Hom., Aesch.
  - 2c. acc. rei, to transgress, Διὸς ἐφετμάς Il.
  - 3the part. ἀλιτήμενος is used as an adj., sinful, Od.

Menu

Word wheel

ἀλιταίνω

Saved

Recent