ἀνεπίδικος
ἀνεπίδικος, not disputed by legal process, undisputed
Could not find ἀνεπίδικον in Logeion dictionaries.
ἀνεπίδικον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀνεπίδικος
ἀνεπί-δῐκος, ον,
- without the process of ἐπιδικασία, by which claims to inheritance or guardianship were enforced, ἀ. ἔχειν τὰ πατρῷα Is. 3.59; παραλαμβάνειν ἀ. τὴν ἀγχιστείαν Id. 8.34 (cj.); ἀ. ἔχειν κλῆρον D. 46.22, cf. Poll. 3.33.
jur. sin necesidad de haber hecho un proceso de ἐπιδικασία, no sujeto a litigio, incontestado
ἀνεπίδικα ἔχουσι τὰ ... πατρῷα
ἐκ γένους παρειληφότες τὴν ἀγχιστείαν ἀνεπίδικον
κλῆρος
ἀν·επίδικος, ος, ον [δῐ] qui n’est pas ou ne peut pas être contesté, Is. 44, 1 ; Dém. 1135, 27 ; ἡ ἀν. Is. 72, 36, héritière unique (dont les droits ne peuvent être contestés).
Étym. ἀν-, ἐ.
ἀνεπίδικος, nicht streitig, unbestritten, bes. von Erbschaften, τὰ πατρῷα ἀνεπίδικα ἔχειν Isae. 3.59 ; κλῆρος 6.4 ; ἡ ἀνεπίδικος, eine hinterlassene Tochter, über deren Vermögen zwischen Verwandten nicht gerichtlich entschieden ist (vgl. ἐπίκληρος), Dem. 46.22.
ἀνεπίδικος
ἐπί, δίκη
- not disputed by legal process, undisputed, Dem.