ἀνηκουστέω
ἀνηκουστέω, to be unwilling to hear, to disobey
Could not find ἀνηκούστεέ in Logeion dictionaries.
ἀνηκούστεέ imperfect active indicative 3rd singular, present active imperative 2nd singular of ἀνηκουστέω
ἀνηκουστ-έω,
- to be unwilling to hear, disobey, c. gen., οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησε Il. 15.236; τῶν πατρὸς λόγων A. Pr. 40; τῶν νόμων Th. 1.84: c. dat., ἀ. τοῖσι στρατηγοῖσι Hdt. 6.14: also abs., 1.115, Aen.Tact. 10.3.
no prestar oído a, desobedecer c. gen.
οὐδ' ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων
τῶν πατρὸς λόγων
αὐτών (τῶν νόμων)
ἂν οἱ ναῦται τῶν κυβερνητῶν ἀνηκουστῶσι
• c. dat.
τοῖσι στρατηγοῖσι
• abs. Hdt.1.115, Aen.Tact.10.3.
ἀνηκουστέω-ῶ, ne pas entendre, ne pas écouter, désobéir à, gén. Il. 15, 236 ; 16, 676 ; Eschl. Pr. 40 ; Thc. 1, 84 ; dat. Hdt. 6, 14 ; abs. Hdt. 1, 115.
Étym. ἀνήκουστος.
ἀνηκουστέω, nicht hören, nicht gehorchen, τινός, Il. 15.236, 16.676 οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων ; λόγων Aesch. Prom. 40 ; Thuc. 1.84 ; Her., der es 7.17 absolut braucht, auch mit dem dat. 6.14 ; Sp.
ἀνηκουστέω
[ἀ-1 + ἀκούω.]
To fail to hearken to, disobey.
With genit.: πατρός Il. 15.236 = Il. 16.676.
ἀνηκουστέω (ἀνήκουστος, ἀκούω): be disobedient, w. genitive. Cf. νηκουστέω. (Il.)
ἀνηκουστέω
from ἀνήκουστος
- to be unwilling to hear, to disobey, c. gen., Il., Aesch., Thuc.; c. dat., Hdt.; absol., Hdt.