ἀποπίπτω
ἀποπίπτω, to fall off from
Could not find ἀποπίπτουσι in Logeion dictionaries.
ἀποπίπτουσι present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of ἀποπίπτω
- fall off from, ἐκ πέτρης Od. 24.7; ἀπὸ τῶν φιαλέων Hdt. 3.130; τοῦ κολεοῦ ἀ. ὁ μύκης ib. 64, cf. Hecat. 22 J.; ἀ. τῶν ἵππων slip off, Plb. 11.21.3.
- 2 abs., fall off, στιλπναὶ δʼ ἀπέπιπτον ἔερσαι Il. 14.351, cf. Th. 4.4, Arist. HA 557b29.
- II miss or fail in obtaining, τῆς ἐλπίδος ἀ. Plb. 9.7.1; τἀγαθοῦ Procl. Inst. 13; fail to record, let slip, τῶν ἀναγκαιοτέρων D.S. 13.84: abs., to be disappointed, fail, Plb. 4.36.5, UPZ 70.27 (ii B.C.).
I en sent. fís., abs. caer(se)
ἔερσαι
ὁ πηλός
τὰ ἐρινεά
τὰ φύλλα
• en relatos de batallas caer del caballo
ὀρθὸς ἀπέπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν
• de la matriz hinchada por un falso embarazo bajar Arist.HA 636a23
• c. prep. y gen. caer(se) de
ἐκ πέτρης
ἀπὸ τῶν φιαλέων στατῆρας
ἐξ οὐρανῶν ... χαμαί
στάχυς ἀπὸ καλάμης
ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν
ἀπὸ τῶν κρημνῶν
τοῦ κολεοῦ τοῦ ξίφεος ὁ μύκης ἀποπίπτει
se cae la contera de la vaina de la espadaτοῦ πυθμένος
τῆς βάσεως
τὰ ἀποπίπτοντα τοῦ θερισμοῦ
lo que cae de la siega
• del color, brillo decaer, perder
ὡσεὶ λάχανα χλόης ταχὺ ἀποπεσοῦνται
• dejar escapar, perder
τῶν ἀναγκαιοτέρων
• abs. LXX Ps.89.6,
ἀποπίπτειν τὰ ὦτα
(sucede que) las orejas se ponen gachas(τά) ἀποπεπτωκότα
piezas sueltas o rotas
II fig. en sent. político, c. gen. del puesto caer, ser depuesto o degradado
τοῖς ἱππάρχοις ... ἀποπεπτωκόσι τῆς τάξεως
ἀπὸ τάξεως ἀποστολικῆς
τῆς ἐπισκοπῆς
III c. gen. de abstr. o de pers.
1 fracasar, fallar, no conseguir c. gen. de abstr.
ἐπιβολῆς
προσβολῆς
ἐλπίδος
τῶν ἐπιτηδευμάτων
τῆς κατὰ τοὺς ἀριθμοὺς ... ἀκριβείας
τοῦ μέλλοντος προρρήσεως
en la predicción del futuro
• c. prep. y gen.
ἀπὸ τῶν διαβουλίων αὐτῶν
• abs.
ποιησάμενοι προσβολὰς ἀπέπεσον
ἀποπεπτώκαμεν πλανώμενοι ὑπὸ τῶν θεῶν
• c. gen. de pers.
ἡ ... ἀποπεσοῦσα προτέρου ἀνδρός
la que fracasó con el primer maridoἀποπέσοιν ἄρα ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν μου κενός
2 ref. a la moral, el bien, etc. desviarse de, apartarse de, separarse de
τοῦ ἀγαθοῦ
τῆς ὁδοῦ τῆς δικαίας
ἐκ τῆς ... εὐθείας ἀναγωγῆς
ἀ. τῆς μακαριότητος
• abs.
τὸ ἀποπεσεῖν τινα δεδιότες
temiendo el que alguno cayera (en la herejía)
[ἀπο- 1.]
3 sing. aor. subj. ἀποπέσῃσι Od. 24.7.
To fall or drop off: ἔερσαι Il. 14.351.
To fall or drop off from.
With genit.: ὁρμαθοῦ Od. 24.7.
Strong 634
to fall off: Ac 9:18.†
- to fall off from, ἐκ or ἀπό τινος Od., Hdt.; τινός Hdt.; absol. to fall off, Il.