ἀποπλανίας
ἀποπλανίας, a wanderer, fugitive
ἀποπλᾰν-ίας, ου, ὁ,
- a wanderer, fugitive, AP 9.240 (Phil.), 548 (Bianor).
ἀποπλανίας, ion. -ίης (ὁ) vagabond, Anth. 9, 240, 548.
Étym. ἀποπλανάω.
ἀποπλανίας, ὁ, der Irrgänger, Flüchtling, Philip. 70 ; Bian. 15 (IX.240, 548).
ἀποπλανίας
from ἀποπλανάω
- a wanderer, fugitive, Anth.