Logeion | ἀποπαύω

ἀπο-παύω,

stop or hinder from, make to cease from, τοὺς μὲν . . εἴασαν ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν Il. 11.323; πένθεος ἀ. τινά Hdt. 1.46; ἐρώτων S. Aj. 1205 (lyr.); λόγου δέ σε μακροῦ ʼποπαύσω E. Supp. 639: c. inf., hinder from doing, ἀ. τινὰ ἀλητεύειν, ὁρμηθῆναι, Od. 18.114, 12.126:—Med. and Pass., leave off, cease from, c. gen., πολέμου δʼ ἀποπαύεο πάμπαν Il. 1.422, cf. 8.473; ἀοιδῆς Od. 1.340; τοῦ δάκνειν X. Cyr. 7.5.62; ἐκ καμάτων S. El. 231 (lyr.): abs., leave off, opp. ἄρχεσθαι, Thgn. 2; terminate, Arat. 51.
- - 2 c. acc., stop, check, νὺξ ἀπέπαυσε . . Πηλεΐωνα Il. 18.267; Ἀλκμήνης δʼ ἀ. τόκον 19.119, al.; so ἀ. κῶμον Thgn. 829; μερίμνας E. Ba. 381 (lyr.); ὠδῖνα Pl. Tht. 151a, etc.
- II intr. in Act., ἀπόπαυσον stop! cease! E. Fr. 118; οὐκ ἀπὸ πυγμαχίης ἀποπαύσετε; AP 9.217 (Scaev.).

I tr.

1 c. ac. de pers. parar, detener Πηλεΐωνα Il.18.267, τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν Ζεὺς ἀπέπαυεν Zeus detuvo al que bien sabía resucitar a los muertos A.A.1024, φόνιον ... ᾍδαν E.Alc.225

• c. ac. de pers. e inf. impedir τοῦτον ἀλητεύειν Od.18.114, μιν ... ὁρμηθῆναι Od.12.126

• c. ac. de pers. y gen. parar, quitar de, impedir πένθεος μὲν Κροῖσον ἀπέπαυσε hizo olvidar a Creso su dolor Hdt.1.46.

2 c. ac. de n. de acción y abstr. parar, hacer cesar, poner fin a τέον μένος Il.21.340, κῶμον Thgn.829, ὠδῖνα Pl.Tht.151a, μερίμνας E.Ba.381, τὰς ἀναγκαίας πόσεις X.Lac.5.4

• detener, aplazar Ἀλκμήνης ... τόκον Il.19.119.

II intr.

1 c. gen. de abstr. dejar (de), cesar (de) ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν cuando dejaron de guerrear, Il.11.323, τοῦ ... ἄγεσθαι X.Lac.1.6

• c. prep. ἀπὸ πυγμαχίης AP 9.217 (Muc.Scaeu.)

• en v. med. mismo sent. πολέμου Il.1.422, 8.473, μάχης Il.16.721, ἀοιδῆς Od.1.340, χοροῦ Call.Del.79, τῆς ὁρμῆς Arist.HA 572^b8, ἀχέων δ' ἀπεπαύετο θυμός y el corazón cesó de sufrir, h.Cer.436, τοῦ δάκνειν X.Cyr.7.5.62, τοῦ πρόσω χωρεῖν Plu.2.721d

• c. prep. ἐκ καμάτων S.El.231

• tb. c. gen. de pers. ἀποπαύ[εσ]θαι ἡμῶν dejarnos (en paz) PMasp.2.3.22 (VI d.C.).

2 abs. detenerse, parar, cesar ἀπόπαυσον E.Fr.118

• esp. en v. med. ἐγὼν ἀποπαύσομαι Il.21.372, cf. 5.288

• op. ἄρχεσθαι acabar Thgn.2, Lib.Or.11.224, Arat.51.

ἀπο·παύω :

1 tr. faire cesser, arrêter : ὠδῖνα, Plat. Theæt. 151a ; μένος, Il. 21, 340, apaiser la douleur, la colère ; τινά, Il. 18, 267, etc. arrêter, retenir qqn ; avec le gén. ἀπ. πολέμου, Il. 11, 323, faire cesser une guerre ; avec deux rég. πένθεος ἀπ. τινά, Hdt. 1, 46, mettre un terme à la douleur de qqn ; cf. Eur. Suppl. 639 ; ἀπ. τινά avec l’inf. Od. 12, 126 ; 18, 114, empêcher qqn de continuer qqe ch. ||

2 intr. cesser : ἀπό τινος, Anth. 9, 217, qqe ch. ; abs. Eur. fr. 118 ||

Moy. se reposer de, cesser, gén. Il. 1, 422, etc. ; Od. 1, 340 ; ou ἐκ et le gén. Soph. El. 231, etc. ||

➳ Moy. prés. 2 sg. épq. ἀποπαύεαι, Il. 16, 721 ; impér. 2 sg. épq. ἀποπαύεο, Il. 1, 422, et avec élis. de l’ο, Od. 1, 340.

ἀπο-παύω
1. act. doen ophouden, doen stoppen; met gen.: ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν nadat ze (hen) hadden doen ophouden met strijden Il. 11.323; met acc. en gen.: πένθεος μὲν Κροίσον ἀπέπαυσε (de groeiende macht van de Perzen) deed Croesus ophouden met treuren Hdt. 1.46.1; verhinderen, met inf.: ἥ μιν ... ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηθῆναι zij zal verhinderen dat zij (Scylla) nogmaals tevoorschijn springt Od. 12.126.
2. med.-pass. ophouden, stoppen; met gen.: Ἕκτορ τίπτε μάχης ἀποπαύεαι; Hector, waarom stop je met strijden? Il. 16.721; met ἐκ + gen.: οὐδέ ποτ’ ἐκ καμάτων ἀποπαύσομαι en ik zal nooit rust hebben van mijn ellende Soph. El. 231.

ἀποπαύω, (παύω), aufhören, abstehen lassen, hemmen, Πηλείωνα Il. 18.267 ; μένος 21.340 ; Ἀλκμήνης τόκον 19.119 ; mit dem inf., τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν Od. 18.114 ; vgl. 12.126 ; τινά τινος, πολέμου Il. 11.323 ; πένθεος Her. 1.46 ; ἐμὲ ἐρώτων Soph. Aj. 1185 ; σὲ λόγου μακροῦ Eur. Suppl. 662 ; τοῦ ἀκροβολίζεσθαι Xen. Cyr. 8.8.22 ; vgl. Oec. 14.8 ; ὠδῖνα ἐγείρειν καὶ ἀποπ. Plat. Theaet. 151a ; bei Soph. O.C. 1759 θρῆνον ἐγείρειν u. ἀποπαύειν entgeggstzt. – Häufiger ist im Att. das med., aufhören ; absolut, ἐγὼν ἀποπαύσομαι Il. 21.372 ; οὐ μὲν σφῶί γʼ ὀΐω πρίν γʼ ἀποπαύσεσθαι 5.288 ; τινός, θρήνων Soph. El. 224 ; τοῦ λόγου Plat. Prot. 328d ; ἀποπαύεʼ ἀοιδῆς, mit dem Gesang, ablassen davon, Od. 1.340 ; ἀποπαύεο πολέμου Il. 1.422 ; μάχης ἀποπαύεαι 16.721 ; πολέμου ἀποπαύσεται 8.473 ; τοῦ δάκνειν Xen. Cyr. 7.5.62 ; – das activ. in derselben Bdtg, οὐκ ἀπὸ πυγμαχίης ἀποπαύσετε, M. Scaev. ep. (IX.217).

ἀποπαύω

[ἀπο- 7.]

- 1
- - a
    To stop (a person) in his course Il. 18.267.
    
    To stop the operation of, curb: μένος Il. 21.340.
    
    To delay: τόκον Il. 19.119.
  - b
    To cause to cease (from something).
    With genit.: πολέμου Il. 11.323.
    
    With infin.: ἀλητεύειν Od. 18.114.
  - c
    To restrain from doing something.
    With infin.: ὁρμηθῆναι Od. 12.126.
- 2
  In mid., to desist, give over Il. 5.288, Il. 21.372.
  
  With genit.: πολέμου Il. 1.422. Cf. Il. 8.473, Il. 16.721: Od. 1.340.

ἀποπαύω , fut. ἀποπαύσει, aor. ἀπέπαυσας, mid. pres. ἀποπαύεαι, imp. ἀποπαύε(ο), fut. ἀποπαύσομαι: act., cause to cease from, check, hinder from; mid., cease from, desist; (τοὺς) ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν, Il. 11.323; τοῦτον ἀλητεύειν ἀπέπαυσας, Od. 18.114; μήνιʼ Ἀχαιοῖσιν, πολέμου δʼ ἀποπαύεο πάμπαν, Il. 1.422.

ἀποπαύω

- - 1to stop or hinder from, make to cease from a thing, c. gen., πολέμου Il.; πένθεος Hdt., etc.: c. inf. to hinder from doing, Od.:—Mid. and Pass. to leave off or cease from, c. gen., Hom.; ἐκ καμάτων Soph.: absol. to leave off, Theogn.
  - 2c. acc. only, to stop, check, Il., Eur.

Menu

Word wheel

ἀποπαύω

Saved

Recent