ἀποπληρωτικός
ἀποπληρωτικός, completing, fulfilling
ἀποπληρ-ωτικός, ή, όν,
- completing, fulfilling, Jul. Or. 4.137b; τῶν εὐχῶν Iamb. Myst. 5.26; supplying with content, τὸ νοητὸν -κὸν τοῦ νοῦ Dam. Pr. 70.
que llena o colma
τὸ νοητὸν τὸ νοήσεως ἀποπληρωτικόν
• subst.
τὸ ἀ. τῶν εὐχῶν
el carácter satisfaciente de las oraciones
ἀποπληρωτικός, ή, όν, c. le préc. Jul. 137b.
ἀποπληρωτικός, erfüllend, Sp.