ἀποστατέω
ἀποστατέω, to stand aloof from, depart from, be far from
Could not find ἀποστατῶ in Logeion dictionaries.
ἀποστατῶ present active subjunctive 1st singular, present active indicative 1st singular of ἀποστατέω
- stand aloof from, τινός A. Ch. 826 (lyr.), Fr. 161, 301; οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός S. Ant. 993; μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει was not far from . ., Id. OT 743; fall off from, fail one, κοὐκ ἀποστατῶ φίλων Ar. Av. 312; βουλευτέον ὅπως μηδεὶς τῶν νῦν παρόντων ἀποστατήσει ἡμῶν συμμάχων X. Cyr. 4.5.24; ἀ. τῶν ὄντων to be absent from, Pl. Prm. 144b, cf. Tht. 205a.
- 2 of the soul, etc., fall away from the divine, Plot. 5.1.5, 5.3.16.
- II abs., stand aloof, be absent, A. Ch. 444 (lyr.); ἑκάς, πρόσω ἀ., Id. Ag. 1104 (lyr.), Eu. 65; σμικρὸν ἀ. Pl. Cra. 428d.
I c. idea de mov.
1 c. gen. alejarse, distanciarse, apartarse
ἄτα ἀποστατεῖ φίλων
οὔκουν ... σῆς ἀπεστάτουν φρενός
no me aparté de tu consejoπολὺ δὲ τοῦ ἰσχυροῦ
• desertar
μόνου δὲ Πειθὼ δαιμόνων ἀποστατεῖ
Persuasión se aleja de él solo de entre los dioses
• abandonar
οὐκ ἀποστατῶ φίλων
τῶν δὲ συμφύλων
οὔτε ζωῆς οὔτε νοῦ ἀποστατεῖ
• tb. c. dat.
μηδεὶς ... ἡμῖν συμμάχων
2 c. prep. apartarse, separarse
ἀπὸ τῆς τοῦ δήμου ... Ῥωμαίων φιλίας ἀπεστατηκέναι
ἀφ' ἡμῶν
ἀπὸ τῶν δικαιωμάτων
• en sent. relig. apostatar, renegar
ἀπὸ Θεοῦ
• c. ἐπί y ac. rebelarse contra
ἐπὶ τὸν βασιλέα
3 abs., gener. apartarse, retirarse
σμικρόν
εἰ μὴ ἀποστατεῖν ἐθέλοι
• separarse el aceite al intentar mezclarlo con el aire
ἀποστατεῖ διὰ λεπτότητα τῶν μορίων καὶ συνέχειαν
• sublevarse, rebelarse
μαχεσάμενος δὲ Λατίνοις ἀποστατήσασιν
διέλαβεν ἀποστατεῖν τὴν Ἰουδαίαν
II sin idea de mov.
1 c. gen. mantenerse a distancia, estar lejos
πρόσω δικαίων ἥδ' ἀποστατεῖ θέμις
ἀπάτης δικαίας οὐκ ἀποστατεῖ θεός
τῆσδ' ἕδρας
οὔτε τινὸς ἡδονῆς ... ἀποστατεῖν
• estar ausente, faltar
οὐδενὸς τῶν ὄντων ... ἀποστατεῖ (sc. θεός)
κἄν τοῦ ἕν ὁτιοῦν αὐτῶν ἀποστατῇ
οὗ ἂν μηδαμῇ μηδὲν ἀποστατῇ
• estar privado de, carecer
οὐδενὸς ἀποστατεῖ τῶν ὄντων (ἡ οὐσιά)
• fig. diferir
μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ
ἆρ' οὐ πολὺ τοῦ Σόλωνος ἀποστατεῖς τῇ γνώμῃ
2 abs. estar ausente, faltar
ἐγὼ δ' ἀπεστάτουν ἄτιμος
ἐπισκοπῶ ... εἴ τι ἀποστατεῖ
τῶν ναυτῶν εἷς ἀποστατ[εῖ
ἀ]ποστατεῖ ὅ τι εἶχ[εν ἐν τοῖν χεροῖν
• especificado c. adv. estar lejos
ἀλκὰ δ' ἑκὰς ἀποστατεῖ
πρόσωθ' ἀποστατῶν
• fig. mantenerse aparte
τὴν θεὸν οὐκ ἀποστατοῦσαν
no desinteresándose la diosa
1. op een afstand staan, verwijderd zijn;
2. afwezig zijn; ontbreken aan,
3. afstand nemen van, in de steek laten, deserteren;
2) abfallen, sich trennen von Jemand, φίλων Ar. Av. 318 ; Plat. Parm. 144b ; Xen. Cyr. 4.5.29 u. Folgde.
3) übh. abwesend sein, fehlen, Xen. Oec. 8.15 u. Folgde.
- Ito stand aloof from, depart from, be far from, c. gen., Aesch., Soph.; ἀπ. φίλων to fall off from oneʼs friends, Ar.
- IIabsol. to stand aloof or afar off, Aesch.