ἀπροσαύδητος
ἀπροσαύδητος, not accosted
ἀπροσ-αύδητος, ον,
- not accosted, Plu. Aud.poet. 2.29b, Fac.lun. 921f; unapproachable, Aristocl. ap. Eus. PE 11.3.
1 de pers. a quien no se dirige la palabra
τὸν μὲν γὰρ Σθένελον ἀπροσαύδητον παρῆλθε
dejó a un lado a Esténelo sin dirigirle la palabra
• de abstr. no aludido
τὴν Στωικὴν δόξαν ἀπροσαύδητον ὑπερβαίνοντες
2 que no admite la conversación
ἄλλοι δ' αὖ ἀπρόσιτοι καὶ ἀπροσαύδητοι διετέλουν ὄντες
ἀ·προσαύδητος, ος, ον, à qui l’on n’adresse pas la parole, Plut. M. 29b ; 921f.
Étym. ἀ, προσαυδάω.
ἀπροσαύδητος, nicht angeredet, nicht gegrüßt, Plut. fac. orb. lun. 5, wo früher ἀπροσάντητος stand.