ἀπόφαντος
ἀπόφαντος, declared, asserted
ἀπόφαν-τος, ον,
- declared, asserted, λεκτὸν αὐτοτελὲς ἀ. Chrysipp.Stoic. 2.62; σχῆμα διηγήματος Hermog. Prog. 2; χρεῖαι ib. 3.
ἀπόφαντος, ος, ον, énoncé, DL. 7, 65 ; Sext. P. 2, 104, etc.
Étym. ἀποφαίνω.
ἀπόφαντος, behauptet, als Satz aufgestellt, Diog.L.