Logeion | ἀτάσθαλος

ἀτάσθᾰλος [ᾰτ], ον,

reckless, presumptuous, wicked, of men, ἀνέρα . . ἀ. ὀβριμοεργόν Il. 22.418; ἀ. ἀνδρὶ ἔοικας Od. 8.166, etc.; so in Hdt., ἄνδρα ἀνόσιόν τε καὶ ἀ. 8.109; ἀνὴρ δεινὸς καὶ ἀ. 9.116, cf. Him. Ecl. 13.28, al.
- - 2 of menʼs acts, words, etc., Τρωσὶν τῶν μένος αἰὲν ἀ. Il. 13.634; λίην γὰρ ἀ. ὕβριν ἔχουσιν Od. 16.86; ἄνδρες δραῖσιν ἀτάσθαλα Alc. Supp. 27.11; λέγειν βάρβαρά τε καὶ ἀ. Hdt. 7.35; ἔρδειν πολλὰ καὶ ἀ. Id. 3.80; πρῆγμα ἀ. ποιήσαντες ib. 49; ἀ. οὐδὲν ἔρεξας Theoc. 22.131.—Ep., Aeol., and Ion. word, used for comic effect by Strato Com. 1.38; also in later Prose, Luc. Cont. 3, Arr. An. 6.27.4, etc.—In EM 261.56 also ἀτασθάλεος, ον.

1 insolente, violento, que trae el mal consigo de pers. y personif. ἀνέρα τοῦτον ἀτάσθαλον ὀβριμοεργόν Il.22.418, ἀτασθάλῳ ἀνδρὶ ἔοικας Od.8.166, πατρὸς ἀτασθάλου Hes.Th.164, (Ἔρωτες) ὑβρισταὶ καὶ ἀτασθάλου Anacr.127, cf. Hp.Ep.17 (p.370), ἀνὴρ ἄδικος καὶ ἀ. Thgn.749, ἄνδρα ... ἔοντα ἀνόσιόν τε καὶ ἀτάσθαλον Hdt.8.109, cf. Alc.76.11, B.18.24, Hdt.9.116, Strato Com.1.38, A.R.1.815, Orph.Fr.83, Luc.Cont.3, Hld.2.16.3, Him.12.28

• de sus acciones, palabras, etc. μένος Il.13.634, ὕβρις Od.16.86, Nonn.D.5.478, ἀτάσθαλα μηχανάαται Hes.Op.241, λέγειν βάρβαρά τε καὶ ἀτάσθαλα Hdt.7.35, πρῆγμα ἀτάσθαλον ποιήσαντες Hdt.3.49, cf. 3.80, Theoc.22.131, Arr.An.6.27.4, Ind.13.12

• neutr. plu. como adv. violentamente ζήλῳ μαργαίνουσαν ἀτάσθαλα Opp.H.3.491, ἀτάσθαλα λωβήσαιτο Orph.Fr.135.3.

2 de concr. criminal φάρμακα Orph.L.588, ἔδνον Nonn.D.16.61.

3 de un caballo indómito Them.Or.1.13c.
•Etim. desc. Se ha intentado derivarlo de ἄτας θάλλων y de ἄτας *θάλος pero ἄτη tiene ᾱ, lo cual dificulta la hipótesis.

ἀτάσθαλος, ος, ον [ᾰτᾰλ] follement orgueilleux, présomptueux jusqu’à la démence, en parl. de pers. Il. 22, 418 ; Od. 4, 693, etc. ; Hés. Th. 164, 996 ; O. 134 ; Hdt. 8, 109 ; 9, 116, etc. ; en parl. d’actions, de paroles, Il. 13, 634 ; Od. 16, 86, etc. ; Hdt. 3, 80, etc. ; rar. en parl. d’animaux, Thém. 13c ; neutr. adv. ἀτάσθαλα, avec un orgueil insensé, Opp. H. 3, 491, Orph. Him. ||

➳ Mot épq., ion., et de prose réc. (Luc. Char. 3 ; Arr. An. 6, 27, 9, etc.).

Étym. Étymol. inconnue ; à cause de l’ᾰ initial rapprochement avec ἄτη [ᾱ] impossible.

ἀτάσθαλος -ον brutaal, arrogant, roekeloos.

ἀτάσθαλος, (ἄτη), aus Unbesonnenheit od. Uebermut frevelhaft, ausgelassen, wild, ἀνήρ Od. 8.166 ; ὕβρις 16.86 ; μένος Il. 13.634 ; ἀτάσθαλα μηχανάασθαι Od. 16.93 ; sp.D., wie Theocr. 22.131 ; Opp. Hal. 3.491. Selten in Prosa, Her. 3.49, 9.116 ; Arr. An. 6.27.9, 7.1.9.

ἀτάσθαλος

-ον.

- 1
  Reckless, careless of consequences, ungoverned Il. 22.418: Od. 7.60, Od. 8.166, Od. 24.282.
- 2
  Of character, deeds, etc., displaying such characteristics: μένος Il. 13.634. Cf. Od. 16.86, Od. 22.314, Od. 24.352.
- 3
  In neut. ἀτάσθαλον, a deed displaying such characteristics: οὔ ποτʼ ἀ. ἄνδρα ἐώργει Od. 4.693.
  
  In neut. pl. ἀτάσθαλα, such deeds: ἀ. μηχανόωντο Il. 11.695. Cf. Od. 3.207, Od. 16.93, Od. 17.588, Od. 18.139, 143, Od. 20.170, 370, Od. 22.47.

presuntuoso

de Selene ἐνεύχομαί σοι ... τλητή, δολόεσσα, ἀτασθάλη
a ti te suplico, paciente, astuta, presuntuosa P IV 2286

ἀτάσθαλος (cf. ἄτη): wicked, wanton, Il. 22.418; mostly of actions, Od. 22.314; esp. in pl., ἀτάσθαλα ῥέζειν, μηχανᾶσθαι, Od. 3.207.

ἀτάσθαλος ἄτη, though α does not agree in quantity

presumptuous, reckless, arrogant, Hom., Hdt.

Menu

Word wheel

ἀτάσθαλος

Saved

Recent