ἁγνοτελής
ἁγνοτελής, worshipped in holy rites
ἁγνο-τελής, ές,
- worshipped in holy rites, Θέμις Orph. A. 551.
venerado con ritos puros
Θέμις
ἁγνο·τελής, ής, ές, aux rites sacrés, Orph. Arg. 551.
Étym. ἁ. τέλος.
ἁγνοτελής, Θέμις, Orph. Arg. 547, rein, unbestochen handelnd ; Silen, Hym. 54.4, wo andere fälschlich ἁγνοτερής lesen.