ἄσπειστος
ἄσπειστος, to be appeased by no libations, implacable
Could not find ἄσπειστον in Logeion dictionaries.
ἄσπειστον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἄσπειστος
ἄσπειστος, ον, (σπένδω)
- to be appeased by no libations, implacable, D. 25.52; κότος Nic. Th. 367; πόλεμοι ἄσπειστοι, = ἄσπονδοι, Plu. Inv. 2.537b, cf. S.E. P. 3.175.
implacable, irreconciliable
ἄνθρωπος
κότος
ἄ. πόλεμος
guerra sin cuartel
ἄ·σπειστος, ος, ον :
1 qu’on ne peut expier ou apaiser par des libations, implacable, Dém. 786, 10 ; Sext. ||
2 qui n’admet pas de trêve (litt. de libation) : πόλεμος ἄ. Plut. M. 537b, guerre implacable.
Étym. ἀ, σπένδω.
ἄσπειστος, durch kein Opfer zu versöhnen, unerbittlich, wie ἄσπονδος, ἔχθρα, Suid.; ἀνίδρυτος, ἄμικτος Dem. 25.52 ; vgl. Plut. Num. 12.
ἄσπειστος
σπένδω
- to be appeased by no libations, implacable, Dem.