ἐκβοάω

I intr. gritar, prorrumpir en gritos ἐκβοῶντες καὶ κροτοῦντες Pl.R.492b, ἐκ δ' ἐβόησαν χωόμενοι A.R.3.631 (tm.), ὑπὸ χαρμονῆς Philostr.Iun.Im.10.7, ἐκβοᾷ πρὸς τὸν δεσπότην ἱκετεύουσα Ph.1.129, fig. ταῖς ψυχαῖς Ph.2.296

• chillar οἱ δὲ κλαγγηδὸν ἐκβοῶντες ὀξύ Polem.Phgn.34.

II tr.

1 exclamar, gritar, pronunciar en voz alta ἐκβοῶντος δέ μου καὶ κράζοντος τὰ τοσαῦτα POxy.717.1 (I a.C.), ταῦτα ... λαμπρῶς Hld.10.40.1, cf. Polyaen.8.52, c. or. de inf., Hld.9.23.4, c. ὅτι y or. complet., Plu.Mar.26, Hld.8.9.10, frec. c. discurso directo ὁ δὲ δῆμος ἐξεβόησε· «λέγε πάντα» Charito 8.8.2, μέγα καὶ νεανικὸν ἐκβοᾷ· ... Longus 4.35.1, cf. I.BI 1.630, 3.494, Plu.Them.28, IG 2².1368.13, 24 (II d.C.), SEG 43.864.13 (Sardes II d.C.), en v. pas. κραυγαί τε πανπληθεῖς ἐξεβοῶντ[ο A.Al.8.54.

2 celebrar, cantar, pregonar οὐ γὰρ σθένω τοσούτους Ἔρωτας ἐκβοῆσαι Anacreont.25.19

• part. perf. pas. ἐκβεβοημένος célebre, renombrado ἡ ἐ. ὑμῶν εὐλάβεια Basil.Ep.221.

3 pronunciar, hacer sonar ἀμφότερα φανερῶς ἐκβοῶσαι τὰ φωνήεντα en los diptongos, Aristid.Quint.43.14.

4 expulsar a gritos, Corp.Herm.Fr.23.42.