νεικέω

νεικ-έω, fut. -έσω Il. 10.115: aor. ἐνείκεσα, Ep. νείκεσσα or νείκεσα, 3.38, 10.158: also pres. νεικείω 2.277, etc.; subj. νεικείῃσι, νεικείῃ, 1.579, Hes. Op. 332; part. νεικείουσα Theoc. 1.35: impf. νείκειον Od. 22.26; iterat. νεικείεσκον Il. 4.241: (νεῖκος):—

• quarrel, wrangle with one, μή μοι ὀπίσσω νεικείῃ Od. 17.189; ἔριδος πέρι θυμοβόροιο νεικεῦσʼ ἀλλήλῃσι quarrel one with another, Il. 20.254; ἐνείκεον εἵνεκα ποινῆς 18.498: c. acc. cogn., νείκεα . . νεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον 20.252; νεικέσκομεν οἴω, we two alone strove with him, is prob. corrupt in Od. 11.512 (νικάσκομεν Aristarch.): abs. in part. νεικέων Hdt. 9.55.
• • II trans., chide, rail at, upbraid, c. acc. pers., Il. 1.521, al.; Ἀγαμέμνονα ν. μύθῳ 2.224; αἰσχροῖς, ὀνειδείοις, χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν, 3.38, 21.480, Od. 22.225, etc.; ὃς νείκεσσε θεάς . ., τὴν δʼ ᾔνησʼ [Paris] insulted the goddesses (Hera and Athena), but praised the other (Aphrodite), Il. 24.29.—Ep. Verb, used twice by Hdt., 8.125, 9.55; not in Att.: in later Prose, LXX Pr. 10.12, al.

νεικέω, ep. auch νεικείω, fut. νεικέσω, ep. auch νεικέσσω, aor. ἐνείκεσα u. ἐνείκεσσα, zanken, streiten ; absol., δύο δʼ ἄνδρες ἐνείκεον εἵνεκα ποινῆς ἀνδρὸς ἀποφθιμένου, Il. 18.498 ; τινί, mit Einem, δείδια, μή μοι ὀπίσσω νεικείῃ, Od. 17.189, γυναῖκας, αἴτε νεικεῦσʼ ἀλλήλῃσιν, Il. 20.254 ; mit hinzutretendem Objektsaccusativ, τίη ἔριδας καὶ νείκεα νῶϊν ἀνάγκη νεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον, ibd. 252 ; häufiger c. acc. der Person, Einen ausschelten, anfahren, tadeln, beschimpfen, Il. 2.221, 19.86 u. öfter, Ἀγαμέμνονα νείκεε μύθῳ, 2.224, νείκειον δʼ Ὀδυσῆα χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν, Od. 22.26, vgl. Il. 4.241, 15.210, ἄλλον μειλιχίοις, ἄλλον στερεοῖς ἐπέεσσιν νείκεον, 12.268, νεικέσω, 10.115, τὸν δʼ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσιν, 3.38 ; vom Paris heißt es ὃς νείκεσσε θεὰς … τὴν δʼ ᾔνησε, er tadelte, verschmähte die Hera und Athene, 24.29, welche Stelle aber Aristarch verwarf ; Od. 11.512 ist νεικέσκομεν von Wolf richtig in νικάσκομεν geändert. – Sonst nur einzeln bei sp.D. In Prosa nur Her. 8.125  : ἐνείκεε Θεμιστοκλέα, klagte ihn an.

νεικέω

[νεῖκος.]

Also νεικείω (νεικεσίω, fr. νεικεσ-, νεῖκος).

3 pl. νεικεῦσι Il. 20.254.

3 sing. pa. iterative νεικείεσκε Il. 2.221, Il. 4.241.

3 pl. -ον Il. 19.86.

Fut. νεικέσω Il. 10.115.

2 sing. aor. ἐνείκεσας Il. 3.59, Il. 6.333.

3 sing. νείκεσε Il. 5.471, Il. 10.158, Il. 21.470, 480 : Od. 8.158, 239, Od. 17.239. νείκεσσε Il. 3.38, Il. 4.336, 368, Il. 6.325, Il. 7.161, Il. 24.29 : Od. 17.215, 374, Od. 22.225.

• • 1

    To quarrel, contend, dispute : εἵνεκα ποινῆς Il. 18.498.

    To set quarrel abroach, create a disturbance : ὄφρα μὴ νεικείῃσι πατήρ Il. 1.579.

  • 2

    To use words of reproach, speak in blame : ὣς νείκεσσʼ ὁ γέρων Il. 7.161.

  • 3

    With dat., to throw reviling words at, throw blame upon, revile, abuse, reproach : μή μοι ὀπίσσω νεικείῃ Od. 17.189. Cf. Il. 20.252, 254.

  • 4

    To revile, abuse, reproach, use despiteful language to, blame : μήτε μʼ αἴνεε μήτε νείκει Il. 10.249. Cf. Il. 1.521, Il. 2.221, Il. 3.59, Il. 12.268, Il. 21.470, Il. 24.29 (flouted, humiliated), etc.: Od. 7.303, Od. 8.158, Od. 12.392, Od. 18.9, Od. 19.108, etc.

νεικέω (νεῖκος), νεικῶσι, subj. νεικείῃ(σι), inf. νεικείειν, part. νεικείων, ipf. νείκειον, iter. νεικείεσκε, fut. νεικέσω, aor. (ἐ)νείκε(σ)σα: strive, quarrel; ἔριδας καὶ νείκεα ἀλλήλοις, ‘contend in railing and strife,’ Il. 20.252; upbraid, reprove, opp. αἰνεῖν, Il. 10.249, Il. 24.29; μάλα, ‘angrily’; ἄντην, ‘outright,’ Od. 17.239.

νεικέω νεῖκος

• • Ito quarrel or wrangle with one, c. dat., Il.:—absol., Hom.; part. νεικέων, obstinately, Hdt.
  • IItrans. to rail at, abuse, upbraid, revile, c. acc. pers., Hom.