ἐξαφαιρέω
ἐξαφαιρέω, to take right away
ἐξαφαιρέω,
- take away:—Med., εἰσόκε πασέων ψυχὰς ἐξαφέλησθε Od. 22.444, cf. S. El. 1157; ἐ. φρενῶν τὸν νοῦν τὸν ἐσθλόν Trag.Adesp. 296; f.l. in D. 8.42.
ἐξ·αφαιρέω-ῶ, d’ord. au moy. ἐξαφαιρέομαι-οῦμαι (f. ήσομαι, ao. 2 ἐξαφελόμην) ôter, enlever, acc. Soph. El. 1157 ; ψυχήν τινος, Od. 22, 444, ôter la vie à qqn ; φρενῶν τὸν νοῦν, Eur. (Lycurg. 159, 24) priver qqn de sa raison.
ἐξαφαιρέω, (αἱρέω), daraus wegnehmen. – Med., für sich ; ψυχήν τινος ἐξαφελέσθαι, Jemandes Leben entreißen, Od. 22.444 ; ταῦτʼ ὁ δυστυχὴς δαίμων ἐξαφείλετο, er entriß es uns, Soph. El. 1145 ; φρενῶντὸν νοῦν Eur. Tr. bei Lycurg. 92 ; εἰς ἐλευθερίαν τινά, in libertatem vindicare, Dem. 8.42. – In B.A. 93 wird aus Her. ἐξαφείλατο angeführt.
†ἐξαφαιρέω
[ἐξ- 1 + ἀφ-, ἀπο- 1.]
2 pl. aor. subj. mid. ἐξαφέλησθε.
To take away from.
In mid.
With genit.: πασέων ψυχάς Od. 22.444.
ἐξαφαιρέω , mid. aor. 2 subj. ἐξαφέλησθε: take the life from; ψῦχάς, Od. 22.444†.
ἐξαφαιρέω
- to take right away: in Mid., aor. 2 -αφειλόμην Od.