ἐπίσχω
ἐπίσχω, hold or direct towards; restrain
Could not find ἐπίσχετον in Logeion dictionaries.
ἐπίσχετον present active indicative 2nd dual, present active imperative 2nd dual, present active indicative 3rd dual, imperfect active indicative 2nd dual of ἐπίσχω
ἐπίσχετον aorist active indicative 2nd dual, aorist active imperative 2nd dual of ἐπέχω
ἐπίσχω, redupl. pres. of ἐπέχω,
- hold or direct towards, ἐπίσχειν ὠκέας ἵππους Il. 17.465; νῶϊν against us, Hes. Sc. 350; [σελάννα] φάος ἐπίσχει θάλασσαν ἐπʼ ἀλμύραν Sapph. 96.9 L.-P..
- II restrain, keep in check, ἔπισχε μένος Hes. Sc. 446; τόδε γε [τὸ δέος] οὐδὲν ἐπίσχει Th. 3.45, cf. Pl. Lg. 932e, Phlb. 45d; τὸ ἐπίσχον obstruction, Arist. Cael. 311a9: c. gen., ἐπίσχετε θυμὸν ἐνιπῆς καὶ χειρῶν Od. 20.266; τινὰ τοῦ θράσους Pl. Hp.Ma. 298a:—Med., ἐπισχόμεναι ἑανῶν πτύχας girding up, h.Cer. 176; ἐπίσχετʼ ὀργῇ χεῖρας Euphro 8.3 (dub.):—Pass., to be stopped, ἐπίσχεται τὸ τῆς κοιλίας Thphr. Sud. 20.
- III intr., leave off, stop, wait, ἔπισχε hold! E. El. 758.
- 2 c. gen., cease from, τοῦ γράφειν Pl. Phdr. 257c, cf. Prm. 152b.
ἐπί·σχω (f. -σχήσω, ao. 2 ἔπεσχον)
I tr.
1 diriger vers ou contre : ἵππους, Il. 17, 465, diriger des chevaux vers ; τινί, Hés. Sc. 350, contre qqn ||
2 arrêter, retenir : μένος, Hés. Sc. 446, sa colère ; τινά, Eur. I.T. 912 ; Thc. 3, 45 ; Plat. Leg. 932e, qqn ; avec double rég. θυμὸν ἐνιπῆς, Od. 20, 266, refouler dans son cœur des menaces ; τινὰ τοῦ θράσους, Plat. Hipp. ma. 298a, réprimer la hardiesse de qqn ||
II intr.
1 attendre, Thc. 1, 90 ||
2 cesser de, gén. Plat. Phædr. 257c, etc. ||
Moy. intr. se retenir, Plat. Parm. 152b ; ἐπισχόμενος ἐξέπιε, Plat. Phæd. 117c, il avala le tout d’un trait.
Étym. litt. retenant son souffle.
1. met acc.
a. eropaf sturen:
b. tegenhouden:
2. zonder acc. stoppen:
ἐπίσχω, (ἴσχω), = ἐπέχω, anhalten, zurückhalten, ἐπίσχετε θυμὸν ἐνιπῆς καὶ χεῖρας Od. 20.266, was freilich auch imper. aor.2 von ἐπέχω sein kann ; οὐδέν μʼ ἐπίσχει Eur. I.T. 919 ; τόδε γʼ οὐδὲν ἐπίσχει Thuc. 3.45 ; φαρμακεἷαι ἐπίσχουσι τὴν διάρρησιν Plat. Legg. XI.932e, vgl. Phil. 45d ; – hinhalten, hinlenken, auf Einen zu, τί νυ νῶϊν ἐπίσχετον ὠκέας ἵππους Hes. Sc. 350, wie Il. 17.465. – Intr., sich enthalten, ἆρʼ οὖν οὐκ ἐπίσχει τότε τοῦ γίγνεσθαι πρεσβύτερον Plat. Parm. 152b ; vgl. Phaedr. 257c ; innehalten, schweigen, Eur. El. 758.
Med. an sich halten, ἐπισχόμενος ἐξέπιε, in einem Zuge, den Atem an sich haltend, trank er aus, Plat. Phaed. 117c. Vgl. ἐπέχω.
Med. an sich halten, ἐπισχόμενος ἐξέπιε, in einem Zuge, den Atem an sich haltend, trank er aus, Plat. Phaed. 117c. Vgl. ἐπέχω.
ἐπίσχω
[ἐπ-, ἐπι- 5 11.]
- 1
To aim or direct a missile in an indicated direction.
In mid.: ἐπισχόμενος βάλεν ἰῷ Od. 22.15.
- 2
To restrain, control, manage: ἵππους Il. 17.465.
To withhold or restrain from.
With genit.: θυμὸν ἐνιπῆς Od. 20.266.
- 1
ἐπίσχω (parallel form of ἐπέχω): direct to or at; ἵππους, Il. 17.465†.
ἐπίσχω
strengthd. for ἐπέχω,
- Ito hold or direct towards, Il.; τινί against one, Hes.
- IIto restrain, withhold, check, Hes., Attic:—c. gen. to restrain from a thing, Od.
- 2intr. to leave off, stop, wait, Thuc.; imperat. ἔπισχε, hold, Eur.