ἐπίχαρτος
ἐπίχαρτος, wherein one feels joy, delightsome
Could not find ἐπίχαρτον in Logeion dictionaries.
ἐπίχαρτον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἐπίχαρτος
ἐπίχαρ-τος, ον,
- wherein one feels joy, ἔργον S. Tr. 1262 (anap.); γεραροῖς ἐπίχαρτον A. Ag. 722 (lyr.).
- 2 more freq., wherein one feels malignant joy, ἐχθροῖς ἐπίχαρτα πέπονθα Id. Pr. 159 (anap.); οἱ δικαίως τι πάσχοντες ἐ. Th. 3.67, cf. D. 45.85; βαρβάροις ἐ. γενόμενος Pl. Ep. 356b.
ἐπίχαρτος, ος, ον :
1 pass. qui est un sujet de joie, Eschl. Ag. 722 ; Soph. Tr. 1262 ; particul. en mauv. part, qui est l’objet d’une joie maligne, Eschl. Pr. 158 ; Thc. 3, 67 ; Plat. Ep. 356b ||
2 act. qui se réjouit, Philonid. (Poll. 3, 101).
Étym. ἐπιχαίρω.
1. plezierig:
2. leedvermaak opwekkend:
ἐπίχαρτος, worüber man sich freut, erfreulich, Aesch. Ag. 704 ; ὡς ἐπίχαρτον τελέουσʼ ἀεκούσιον ἔργον Soph. Tr. 1252 ; Sp., wie Alciphr. 2.4. – Bes. worüber Andere Schadenfreude empfinden, ἐχθροῖς ἐπίχαρτα πέπονθα Aesch. Prom. 158 ; βαρβάροις ἐπίχαρτος γενόμενος, zum Spott geworden, Plat. Ep. VIII.356b ; vgl. Thuc. 3.67 οἴκτου ἀξιώτεροι τυγχάνειν οἱ ἀπρεπές τι πάσχοντες· οἱ δὲ δικαίως τὰ ἐναντία ἐπίχαρτοι εἶναι, sie verdienen, daß man sich im Gegenteil über ihr Unglück freut, vgl. Dem. 45.85.
ἐπίχαρτος, ον
ἐπιχαίρω
- 1wherein one feels joy, delightsome, Aesch., Soph.
- 2wherein one feels malignant joy, ἐχθροῖς ἐπίχαρτα sufferings that afford triumph to my enemies, Aesch.; οἱ δικαίως τι πάσχοντες ἐπίχαρτοι to see people justly punished is a satisfaction, Thuc.