ἐπικρατής
ἐπικρατής, master of
Could not find ἐπικρατέστερον in Logeion dictionaries.
ἐπικρατέστερον masculine accusative singular comparative, neuter accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative of ἐπικρατής
ἐπικρᾰτ-ής, ές,
- master of a thing: only Comp. -έστερος, τῇ μάχῃ superior in . ., Th. 6.88; -έστερός τινος γενόμενος having the upper hand of . ., D.C. 55.30; τὸ -έστερον φέρειν Memn. 34.3; κατὰ τὸ -έστερον with success, D.S. 37.2.—Hom. only in Adv. -τέως with overwhelming might, impetuously, Il. 16.67, 81, 23.863 (never in Od.); so Hes. Sc. 321, A.R. 1.367, etc.
ἐπι·κρατής [ᾰ] (seul. cp. ἐπικρατέστερος) qui l’emporte : τῇ μάχῃ, Thc. 6, 88, dans le combat ; τινος, DC. 53, 30, sur qqn ou sur qqe ch. ; κατὰ τὸ ἐπικρατέστερον, DS. Exc. p. 539, avec succès.
Étym. ἐπί, κρατός.
ἐπικρατής, ές, Etwas in seiner Gewalt habend, mächtig, siegreich, nur im Kompar., ἐπικρατέστεροι τῇ μάχῃ ἐγένοντο Thuc. 6.88 ; Sp., wie DC. ὅσα τῆς βουλῆς ἐπικρατέστεροι ἦσαν 36.26 ; διεπολέμησαν κατὰ τὸ ἐπικρατέστερον DS, siegreich.
• Adv. ἐπικρατέως , z.B. ἔμπεσʼ ἐπικρ., mit Uebermacht, gewaltsam, ungestüm, Il. 16.81, 23.863 ; πάλλεν Hes. Sc. 521 ; sp.D., wie Ap.Rh.1.367.
• Adv. ἐπικρατέως , z.B. ἔμπεσʼ ἐπικρ., mit Uebermacht, gewaltsam, ungestüm, Il. 16.81, 23.863 ; πάλλεν Hes. Sc. 521 ; sp.D., wie Ap.Rh.1.367.
ἐπικρατής
ἐπι-κρᾰτής, ές
κράτος
- master of a thing: only in comp., ἐπικρατέστερος superior, Thuc.:—adv., ἐπικρατέως, with overwhelming might, impetuously, Il., Hes.