ἐπιφορικός
ἐπιφορικός, impetuous
ἐπιφορ-ικός, ή, όν, (ἐπιφορά II.3)
- impetuous, of style, τὸ ἐ. καὶ σφοδρόν Hermog. Id. 2.6; ἐ. σχήματα Aristid. Rh. 1 p.494 S.; ἐ. λόγος (viz. D. 21) Longin. Fr. 18.
- II inferential, illative, [σύνδεσμος] A.D. Conj. 227.25, al. Adv. -κῶς Sch.D.T. p.65 H.
- III (ἐπιφορά III) forming the second or subsequent clause, [ἔκ] φρασις Lesb.Gramm. 12.
ἐπιφορικός, ή, όν :
1 entraînant, véhément, Sopater Διαιρ. p. 357 ; Arstd. t. 2, 470, etc. ||
2 qui sert à conclure, en parl. de certaines conjonctions, c. ἄρα, τοίνυν, τοιγάρτοι, τοιγαροῦν, Dysc. Conj. 494, 13 ; 519, 20.
Étym. ἐπιφορά.
ἐπιφορικός, ή, όν, heftig andringend, eindringend, λόγος, Rhett.