ἰκτῖνος

ἰκτῖνος (Hdn.Gr. 1.183, but ἴκτινος Sch.Il.Oxy. 1087.60 (i B.C.), Choerob. in Theod. 1.267), ὁ,

• kite, Miluus regalis, Semon. 12, Hdt. 2.22, S. Fr. 111, 767, Ar. Av. 502, al., Pl. Phd. 82a, Men. 926; ἰκτίνου ἀγχιστρόφου ἦθος Thgn. 1261; φεύγεις ἰκτίνου σχέτλιον ἦθος ἔχων Id. 1302.
• • II a kind of wolf, Opp. C. 3.331. (Cf. Arm. çin ‘kite’.)

ἰκτῖνος, ὁ, der Weihe, Hühnergeier ; Soph. frg. 113, 890 ; Ar. Av. 501 ; Her. 2.22 ; τὰ τῶν ἱεράκων καὶ ἰκτίνων γένη Plat. Phaed. 82a ; Arist. u. Folgde. – Auch eine Wolfsart, Opp. C. 3.

ἰκτῖνος, ὁ,

• a kite, Hdt., Ar., Plat.