ἰσάζω

ἰσ-άζω:—Pass., fut. ἰσασθήσομαι Arist. EE 1243b31: aor. 1 ἰσάσθην Id. EN 1133a14: pf. ἴσασμαι ib. b5: (ἴσος):—

• make equal, balance, of a person holding scales, σταθμὸν . . καὶ εἴριον . . ἀνέλκει ἰσάζουσʼ Il. 12.435; ἰ. τὰς κτήσεις to equalize them, Arist. Pol. 1265a38; ἰ. τὸ ἄνισον Id. EN 1132a7; τὴν φιλίαν ib. 1163b33:—Med., make oneself equal to another, οὕνεκʼ ἄρα Λητοῖ ἰσάσκετο (sc. Νιόβη) Il. 24.607:—Pass., to be made or to be equal, θεοῖς Pl. Ti. 41c: abs., Arist. EN 1133a14, al.; μήκει ποδὸς ἴχνος ἰσάζεται Nic. Th. 286; δίστιχα ψήφοισιν ἰσάζεται AP 9.356 (Leon.).
• • II intr. in Act., to be equal, Pl. Lg. 773a, Arist. EN 1154b24; ἀλλήλοις Id. Pol. 1304a39.
  • • 2 to be even, normal, Hp. Morb. 4.49. [ῑ in Hom.; ῐ in Nic. Th. 286, 886.]

ἰσάζω, gleich machen ; von einer wägenden Frau, σταθμὸν ἔχουσα καὶ εἴριον ἀμφὶς ἀνέλκει ἰσάζουσα Il. 12.435 ; τὰς κτήσεις Arist. Pol. 2.6 ; pass., ἀνάγκη πρότερον ὑπάρχειν τὴν ἀνισότητα αὐτοῖς τοῦ ἰσασθῆναι Metaph. 13.4 ; ἰσάζεται ψήφοις δίστιχα Leon.Alex. 14 (IX.356); med., sich gleichstellen, gleichachten, Λητοῖ ἰσάσκετο Il. 24.607 ; gleichkommen, διʼ ἐμοῦ ταῦτα γιγνόμενα θεοῖς ἰσάζοιτʼ ἄν Plat. Tim. 41c ; auch im act. intr., gleich sein, Legg. VI.773a ; Pol. 6.29.5 ; DS. 17.1.
[Hom. braucht ι lang.]

ἰσάζω

(ϝισάζω)

[ἶσος.]

3 sing. pa. iterative mid. ἰσάσκετο Il. 24.607.

• • 1

    To make equal: σταθμὸν ἔχουσα καὶ εἴριον ἀμφὶς ἀνέλκει ἰσάζουσα (i.e. putting on wool till it balances the weight) Il. 12.435.

  • 2

    In mid., to liken oneself to, compare oneself with.

    With dat.: οὕνεκα Λητοῖ ἰσάσκετο Il. 24.607.

ἰσάζω (ϝῖσος), part. ἰσάζουσα, mid. aor. iter. ἰσάσκετο: make equal, balance, Il. 12.435; mid., deem oneself equal, vie with, Il. 24.607.

ἰσάζω, ἴσος

• to make equal, to balance, of a person holding scales, Il.; ἰσ. τὰς κτήσεις to equalise them, Arist.: —Mid. to make oneself equal to another, Il.