ὀδοντίασις
ὀδοντίασις, teething
ὀδοντ-ίᾱσις, εως, ἡ,
- teething, Dsc. 2.19 (pl.), Sor. 1.118 (sg.).
ὀδοντίασις, εως (ἡ) dentition, Diosc. 2, 21.
Étym. ὀδούς.
ὀδοντίασις, [ᾱ], ἡ, das Zahnen und der damit verbundene Schmerz, Sp.