ὀλβιόδωρος
ὀλβιόδωρος, bestowing bliss
ὀλβιό-δωρος, ον,
- bestowing bliss, χθών (as v.l. for βιόδωρος) E. Hipp. 749 (lyr.); μέθυ AP 11.60.9 (Paul.Sil.).
ὀλβιό·δωρος, ος, ον, qui donne le bonheur, Eur. Hipp. 750 ; Anth. 11, 60.
Étym. ὄ. δῶρον.
ὀλβιόδωρος, glück gebend, spendend, χθών, Eur. Hipp. 750.
ὀλβιόδωρος
ὀλβιό-δωρος, ον,
δῶρον
- bestowing bliss, Eur.