ὀρεκτικός
ὀρεκτικός, of or for the desires, appetitive
Could not find ὀρεκτικὸν in Logeion dictionaries.
ὀρεκτικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ὀρεκτικός
ὀρεκτ-ικός, ή, όν, (ὄρεξις)
- appetitive, Arist. de An. 433b3, EE 1233a38, al.; τὸ ὀρεκτικόν the impulsive or conative faculty, Id. EN 1102b30; οὐχ ἕτερον τὸ ὀ. καὶ φευκτικόν . . ἀλλήλων Id. de An. 431a13, al.; ὀ. νοῦς Id. EN 1139b4. Adv. -κῶς Hsch. s.v. θουραίη; πρὸς τὸ ἀγαθὸν -κῶς κινεῖσθαι Arr. Epict. 3.3.2.
- 2 exciting appetite, οἶνος Dsc. 5.6.
ὀρεκτικός, ή, όν, qui a la propriété de tendre vers, d’où :
1 qui concerne le désir : τὸ ὀρεκτικόν, Arstt. Nic. 1, 13, le désir, la convoitise ||
2 qui excite le désir, Plut. M. 688b.
Étym. ὀρεκτός.
ὀρεκτικός, die Begierde betreffend, sie erregend, Plut. u. a.Sp.; – τὸ ὀρεκτικόν, kollektiv, die Begierden, das Begehrungsvermögen, τὸ ἐπιθυμητικὸν καὶ ὅλως ὀρεκτικόν, Arist. eth. 1.13.
• Adv. ὀρεκτικῶς , Schol. Ar. Lys. 987.
• Adv. ὀρεκτικῶς , Schol. Ar. Lys. 987.
ὀρεκτικός, ή, όν
ὄρεξις
- of or for the desires, appetitive, Arist.; τὸ ὀρεκτικόν, the appetites, Arist.