ὀφρυόομαι
ὀφρυόομαι, to be supercilious
ὀφρῠό-ομαι, Pass.,
- to be supercilious, Timo 29, S.E. P. 3.278, Alciphr. 3.4; ἀγροικίαν ὠφρυωμένος full of supercilious rudeness, Luc. Am. 2. [ὠφρυωμένος is quadrisyll. in Timo l.c.]
ὀφρυόομαι-οῦμαι, froncer le sourcil, prendre un airarrogant, Timon 28, 1 ; Sext. P. 1, 273 ; part. pf. ὠφρυωμένος, Alciphr. 3, 4 ; Luc. Am. 2, fier, hautain.
Étym. ὀφρύς.
ὀφρυόομαι, die Augenbrauen in die Höhe ziehen, stolz, hoffärtig sein ; Tim.Phlias. 13 ; ὠφρυωμένος, Alciphr. 3.4, von einem strengen Pädagogen ; von Grammatikern, S.Emp. adv.gramm. 301 ; vgl. Luc. amor. 2, Ἱππολύτειον ἀγροικίαν ὠφρυωμένος ; Hesych. erkl. ἐπηρμένος.