ὀφλισκάνω
ὀφλισκάνω, to owe, to be liable to pay
- become a debtor, prop. of one condemned to pay a fine, become liable to pay, ζημίαν E. Med. 581, etc.; χρήματα Lys. 20.14; πέντε τάλαντα Ar. Pax 172; χιλίας δραχμάς Pl. Ap. 36a; τὸ μείωμα εἴκοσι μνᾶς X. An. 5.8.1; τὴν ἐπωβελίαν Isoc. 18.12.
- 2 δίκην ὀφλεῖν to be cast in a suit, lose oneʼs cause, δίκας ὤφληκα Ar. Nu. 34, cf. Av. 1457; ἤν τις ὄφλῃ παρὰ τοῖς ἄρχουσι δίκην τῳ Id. Ec. 655; ὀφλεῖν δίαιταν to lose in an arbitration, Is. 12.12 (prob. cj. for ὤφειλον codd.), D. 29.58, etc.; ἐρήμην ὀ. τὴν δίκην to let judgement go against one by default, Antipho 5.13; ἐξούλας ἢ γραφὰς ἢ ἐπιβολάς And. 1.73; κλοπῆς ἕνεκα τὰς εὐθύνας ὀ. Aeschin. 3.10.
- 3 abs., to be cast, to be the losing party, μέλλων ὀφλήσειν Ar. Nu. 777; κᾆτʼ ὀφλὼν ἀπέρχεται Id. Ach. 689, cf. Th. 3.70, Pl. Lg. 745a, PHal. 1.200 (iii B. C.); ὀφλεῖν τῷ δημοσίῳ ἐπί τινι for an offence, D. 39.14.
- 4 c. gen. criminis, ὀφλὼν ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην A. Ag. 534: without δίκην, ὠφληκὼς φόνου Pl. Lg. 874b; ὀ. τραύματος ἐκ προνοίας ib. 877c; ὀψὲ ὁδοῦ Id. Cra. 433a (s.v.l.); ὀ. κλοπῆς, δώρων, And. 1.74; ἀστρατείας, ἀποστασίου, D. 24.103, 25.65; but also
- b c. gen. poenae, θανάτου δίκην ὀ. Pl. Ap. 39b, Lg. 856d.
- c c. inf., ὦφλεν δύο τριήρεις καινὰς ἀποδοῦναι IG 2(2).1623.149.
- d c. part., ἄν τις ὄφλῃ φαρμακείαις τισὶ βλάπτων Pl. Lg. 845e.
- II generally, of anything which one deserves or brings on oneself, αἰσχύνην, βλάβην ὀ., incur them, E. Hel. 67, Andr. 188; ὀ. γέλωτα to be laughed at, Id. Med. 404, Ar. Nu. 1035; τινι by one, E. Ba. 854; παρά τινι, πρός τινα, Pl. Phd. 117a, Hp.Ma. 282a.
- 2 δειλίαν ὀ. incur a charge of cowardice, get a character for cowardice, δειλίην ὦφλε (v.l. ὤφλεε) πρὸς βασιλέος he drew upon himself the reproach of cowardice from the king, Hdt. 8.26, cf. E. Heracl. 985; μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω S. Ant. 470, cf. E. Med. 1227, etc.; αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀ. S. Ant. 1028; ἀπʼ ἐμᾶς φρενὸς οὔποτʼ ὀφλήσει κακίαν Id. OT 511 (lyr.); ἀμαθίαν ὀφλήσομεν E. Hec. 327, cf. Ion 443; μοχθηρίαν καὶ ἀδικίαν Pl. Ap. 39b; ἄνοιαν D. 1.26; αἰσχύνην Id. 2.3.
1. met gen. veroordeeld worden voor, schuldig bevonden worden aan:
2. met acc. van straf of boete verschuldigd zijn, veroordeeld worden tot, verdienen:
3. met acc. van beschuldiging zich de beschuldiging van ... op de hals halen, de verdenking van ... op zich laden, zich schuldig maken aan:
sich schuldig machen, verwirken, schulden ; besonders δίκην, einen Prozeß verlieren und Strafe verwirken, ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην, Aesch. Ag. 520 ; ἀπʼ ἐμᾶς φρενὸς οὔποτʼ ὀφλήσει κακίαν, Soph. O.R. 512 ; αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀφλισκάνει, Ant. 1015, wie μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω 966, ich ziehe mir den Vorwurf der Torheit zu, erscheine als töricht ; vgl. ἀμαθίαν ὀφλήσομεν Eur. Hec. 327 ; δειλίην ὤφλεε (v.l. ὦφλε) πρὸς βασιλῆος, Her. 8.26 ; γέλωτα, sich lächerlich machen, Ar. Nub. 1018 ; Plat. Theaet. 161e ; auch γέλωτʼ ἂν ὄφλοι πρὸς ἡμᾶς, Hipp. mai. 282a ; γέλωτα ὀφλήσειν παρʼ ἐμαυτῷ, Phaed. 117a ; häufig bei Folgdn, wie Pol. 40.6.9 ; ἄνοιαν ὀφλισκάνειν Dem. 1.26, αἰσχύνην ὤφληκε 2.3. – Am häufigsten mit dem accus. oder gen. (wobei man δίκην ergäntzt, wie es vollständig heißt ἐάν τινι πατὴρ καὶ πάππου πα τὴρ ὄφλωσι θανάτου δίκην, Plat. Legg. IX.856d, wie Apol. 39b ; δίκας, δίκην, Ar. Nub. 34, Av. 1457 ; ἐξούλας, γραφάς, Andoc. 1.73 ; κλοπῆς, δώρων, ib. 74) des Rechtshandels, den man verloren, der Sache, für die man Strafe verwirkt hat, der Schuld, der man überführt ist, τῷ ὠφληκότι φόνου, Plat. Legg. IX.874b ; ὠφληκότες μοχθηρίαν καὶ ἀδικίαν, Apol. 39b ; ἢν δέ τις ὄφλῃ τὴν τοιαύτην δίκην, Legg. VIII.843b ; ὅτι ἂν ὦφλε χιλίας δραχμάς, Apol. 36a ; u. absol., ἵνα μὴ ὄφλωμεν, Crat. 433a ; ὀφλεῖν ἐρήμην δίκην, Antiph. 5.13 ; φόνου δίκην ὠφληκώς, 5.16 ; ὤφλησεν ὑμῖν μυρίας δραχμάς, Lys. 13.65 ; ἐάν τις ἀστρατείας ὄφλῃ, Dem. 24.103, wenn Einer wegen nicht geleisteter Kriegsdienste verurteilt worden ; ἐπʼ ἀμφοτέροις (συκοφαντίᾳ καὶ παρανομίᾳ) ὤφληκεν, 25.19 ; ὄφλειν u. ὄφλων steht auch 29.34 ; Xen. An. 5.8.1 sagt Φιλήσιος μὲν ὦφλε καὶ Ξανθικλῆς τῆς φυλακῆς τῶν χρημάτων τὸ μείωμα, εἴκοσι μνᾶς. – Sp. = ὀφείλω, Schulden haben, App. B.C. 2.8.
- Ito owe, to be liable to pay a fine, Eur., etc.
- 2δίκην ὀφλεῖν to be cast in a suit, lose oneʼs cause, Ar.; so, ὀφλεῖν δίαιταν to lose in an arbitration, Dem.; τὰς εὐθύνας ὀφλεῖν to have oneʼs accounts not passed, Aeschin.
- 3absol. to be cast, to be the losing party, Ar., Thuc.
- 4c. gen. criminis, ὀφλὼν κλοπῆς δίκην to be convicted in an action for theft, Aesch.; then, without δίκην, ὠφληκὼς φόνου found guilty of murder, Plat.: also c. gen. poenae, θανάτου δίκην ὀφλ. Plat.
- IIgenerally, of anything which one deserves or brings on oneself, αἰσχύνην, βλάβην ὀφλ. to bring infamy, loss on oneself, incur them, Eur.; ὀφλ. γέλωτα to be laughed at, Eur.; δειλίην ὤφλεε πρὸς βασιλῆος he drew upon himself the reproach of cowardice from the king, Hdt.; so, μωρίαν ὀφλισκάνω Soph.
-
…, τῆς κακίας. καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἄπειμι ὑφʼ ὑμῶν θανάτου δίκην ὀφλών, οὗτοι δʼ ὑπὸ τῆς ἀληθείας ὠφληκότες μοχθηρίαν καὶ ἀδικίαν. καὶ ἐγώ τε τῷ τιμήματι ἐμμένω καὶ οὗτοι. ταῦτα μέν που ἴσως οὕτως καὶ ἔδει…
Plato, Apology
-
…δεινοὶ καὶ ὀξεῖς ὄντες ὑπὸ τοῦ θάττονος, τῆς κακίας. καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἄπειμι ὑφʼ ὑμῶν θανάτου δίκην ὀφλών, οὗτοι δʼ ὑπὸ τῆς ἀληθείας ὠφληκότες μοχθηρίαν καὶ ἀδικίαν. καὶ ἐγώ τε τῷ τιμήματι ἐμμένω καὶ οὗτοι .…
Plato, Apology
-
…μόνον ἀποπέφευγα, ἀλλὰ παντὶ δῆλον τοῦτό γε, ὅτι εἰ μὴ ἀνέβη Ἄνυτος καὶ Λύκων κατηγορήσοντες ἐμοῦ, κἂν ὦφλε χιλίας δραχμάς, οὐ μεταλαβὼν τὸ πέμπτον μέρος τῶν ψήφων. τιμᾶται δʼ οὖν μοι ὁ ἀνὴρ θανάτου. εἶεν…
Plato, Apology
-
…κεῖνος οὐκέτʼ ἔστʼ ἀνὴρ ἄβουλος οὐδʼ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν πεσὼν ἀκῆται μηδʼ ἀκίνητος πέλῃ. αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀφλισκάνει. ἀλλʼ εἶκε τῷ θανόντι μηδʼ ὀλωλότα κέντει · τίς ἀλκὴ τὸν θανόντʼ ἐπικτανεῖν ; εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω…
Sophocles, Antigone
-
…. μῶν τὴν θανοῦσαν ὠφελεῖν τι προσδοκᾷς ; κείνην ὅπουπερ ἔστι τιμᾶσθαι χρεών. αἰνῶ μὲν αἰνῶ · μωρίαν δʼ ὀφλισκάνεις. ὡς μήποτʼ ἄνδρα τόνδε νυμφίον καλῶν. ἐπῄνεσʼ ἀλόχῳ πιστὸς οὕνεκʼ εἶ φίλος. θάνοιμʼ ἐκείνην καίπερ οὐκ οὖσαν…
Euripides, Alcestis
-
…γὰρ ἐπʼ αὐτῷ, πτερόεσσʼ ἦλθε κόρα ποτέ, καὶ σοφὸς ὤφθη βασάνῳ θʼ ἁδύπολις τῷ ἀπʼ ἐμᾶς φρενὸς οὔποτʼ ὀφλήσει κακίαν. ἄνδρες πολῖται, δείνʼ ἔπη πεπυσμένος κατηγορεῖν μου τὸν τύραννον Οἰδίπουν, πάρειμʼ ἀτλητῶν. εἰ γὰρ ἐν…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…ἤλγουν · τοῖσδε δʼ οὐκ ἀλγύνομαι. σοὶ δʼ εἰ δοκῶ νῦν μῶρα δρῶσα τυγχάνειν, σχεδόν τι μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω. δηλοῖ τὸ γέννημʼ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸς τῆς παιδός. εἴκειν δʼ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς. ἀλλʼ ἴσθι τοι…
Sophocles, Antigone
-
…, τίεσθαι δʼ ἀξιώτατος βροτῶν τῶν νῦν · Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον. ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην τοῦ ῥυσίου θʼ ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον αὐτόχθονον πατρῷον ἔθρισεν δόμον. διπλᾶ δʼ ἔτεισαν…
Aeschylus, Agamemnon
-
…τρὶς ἑαλωκώς, ἐνδεικνύτω μὲν πρὸς τὴν ἀρχὴν ὁ βουλόμενος αὐτόν, ἡ δʼ ἀρχὴ δικαστηρίῳ παραδότω, ἐὰν δὲ ὄφλῃ, θανάτῳ ζημιούσθω. ὁπόσων δʼ ἂν μαρτυρίαι ἁλῶσιν δίκῃ, ψευδῆ δοξάντων μαρτυρεῖν καὶ τὴν νίκην τῷ ἑλόντι πεποιηκέναι…
Plato, Laws
-
…τὸν φόνον ἅμα κατεγγυᾶν καὶ τούτους. ἐὰν δὲ δοῦλος ἐλεύθερον ἑκών, εἴτε αὐτόχειρ εἴτε βουλεύσας, ἀποκτείνῃ καὶ ὄφλῃ τὴν δίκην, ὁ τῆς πόλεως κοινὸς δήμιος ἄγων πρὸς τὸ μνῆμα τοῦ ἀποθανόντος, ὅθεν ἂν ὁρᾷ τὸν τύμβον…
Plato, Laws