ὑπέρτονος
ὑπέρτονος, overstrained, strained to the utmost, at full pitch, exceeding loud
ὑπέρτον-ος, ον,
- strained to the utmost, at full pitch, exceeding loud, γήρυμα A. Eu. 569; βοά Ar. Nu. 1154 (lyr.), Phryn.Com. 46 (lyr.): metaph., δύναμις ὑ. Plu. Fab. 19; ὑ. τῷ κόπῳ Hippiatr. 10.
- II ὑπέρτονον (sc. ξύλον), τό, main-beam, EM 576.16, Eust. 249.20, 780.28. (Cf. διάτονος.)
ὑπέρτονος, ος, ον :
1 tendu à l’excès, Naz. Carm. 58, 123 ; p. suite, fatigué, épuisé, Hippiatr. p. 5, 10 ||
2 extrêmement tendu, très intense, Eschl. Eum. 569 ; Ar. Nub. 1154 ; Plut. Fab. 19.
Étym. ὑπερτείνω.
ὑπέρτονος, überspannt, übermäßig angestrengt ; σάλπιγξ ὑπέρτονον γήρυμα φαινέτω στρατῷ Aesch. Eum. 539 ; βοά Ar. Nub. 1138 ; δύναμις Plut. Fab. 19.
ὑπέρτονος
ὑπέρ-τονος, ον,
- overstrained, strained to the utmost, at full pitch, exceeding loud, Aesch., Ar.