ὑπερκρατέω
ὑπερκρατέω, overpower
ὑπερκρᾰτέω,
- overpower, τὸν λαόν LXX 3 Ki. 16.22 (v. l.): c. gen., ὁ οἶνος ὑ. πάντων J. AJ 11.3.3.
- 2 intr., prevail, ib. 6.10.2 (where codd. SP have ὑπερκρατοῦς ὄντος, cf. Hsch. s.v. ὑπερμενέϊ).
ὑπερ·κρατέω-ῶ [ᾰ] l’emporter sur, maîtriser, dominer, acc. Spt. 3 Reg. 16, 22 ; gén. Jos. A.J. 11, 3, 3 ; abs. prévaloir, Jos. A.J. 6, 10, 2.
ὑπερκρατέω, überwältigen, τινά, LXX. – Auch intr., Ueberhand nehmen, Jos.