ὑπερσυντελικός
ὑπερ·συντελικός, ή, όν :
1 plus qu’accompli ; στάσις ὑπερσυντελική, Quint. 3, 6, 47, action de rechercher si un fait était accompli à un moment donné ||
2 t. de gr., subst. ὁ ὑπ. (s. e. χρόνος) Dysc. Synt. p. 278, etc. ; Hdn rh. Schem. 583 le plus-que-parfait ; p. suite, qui concerne le plus-que-parfait, Dysc. Synt. p. 76.
ὑπερσυντελικός, χρόνος, tempus plusquamperfectum, B.A. 891 ; auch στάσις ὑπερσυντελική, status perfecti facti, Quint. 3.6.47.