ὑποπολλαπλάσιος

ὑποπολλαπλάσῐος [πλᾰ], ον, of a number,

• submultiple of another, Nicom. Ar. 1.17, 18, 19:—also ὑποπολλαπλᾰσῐ-επιμόριος, ον, submultiple-superparticular, i.e. contained in another number several times with one fractional part remaining:—and ὑποπολλαπλᾰσῐ-επιμερής, ές, submultiple-superpartient, i.e. contained in another several times with two or more fractional parts remaining, ib. 1.17, 21 (cf. 23).

ὑποπολλαπλάσιος, vielmal kleiner, Nic. arithm. 1.18. Ueber die daraus gebildeten ὑποπολλαπλασιεπιμόριος und ὑποπολλαπλασιεπιμερής s. ἐπιμόριος u. ἐπιμερής.