ὑποπόνηρος
ὑποπόνηρος, somewhat wicked
ὑποπόνηρος, ον,
- somewhat wicked or bad, Ptol. Tetr. 67; ὑποπόνηρά [ἐστι] Hp. Epid. 6.7.1.
ὑπο·πόνηρος, ος, ον, un peu méchant, Procl. Ptol. p. 97, 98 ; adv. ὑποπόνηρα, Hpc. 1194d, d’une manière qqe peu maligne.
Étym. ὑ. πονηρός.
ὑποπόνηρος, etwas bösartig, Procl. paraphr.Ptolem.