ὑψιπετής
ὑψιπετής, fallen from heaven
ὑψῐ-πετής, ές, (πίπτω)
- fallen from heaven, Παλλάδιον Eust. 1520.62, cf. Suid.
- 2 lofty, ἀμπτάμενος οὐράνιον ὑ. ἐς μέλαθρον E. Hec. 1101 (lyr.).
- 3 v. foreg. fin.
ὑψιπετής, ές, aus der Höhe od. vom Himmel gefallen.