ῥυπάω

ῥυπ-άω, Ep. ῥῠπόω,

• to be filthy, slovenly, μάλα περ ῥυπόωντα καθῆραι Od. 6.87; ῥωγαλέα, ῥυπόωντα 13.435; ἦ ὅτι δὴ ῥυπόω 19.72; νῦν δʼ ὅττι ῥυπόω 23.115; ῥυπόωντα δὲ ἕστα χιτῶνα 24.227; ῥυπῶντα, κυφόν, ἄφλιον Ar. Pl. 266; of the habits of Spartans and philosophers, ἐρρύπων, ἐσωκράτων Ar. Av. 1282; τοὺς Πυθαγοριστὰς . . ῥυπᾶν ἑκόντας Aristopho 9.2, cf. Luc. Nec. 4; τὰ ῥυπῶντα τῶν τραυμάτων Ael. NA 14.4.
• • II Pass., to be filled with wax, of the ear, prob. in S. Fr. 858.

ῥυπάω, schmutzig sein, beschmutzt sein ; μάλα περ ῥυπόωντα (gedehnt für ῥυπῶντα) καθῆραι, Od. 6.87, wie 13.435, 24.227 ; u. so auch ῥυπόω aus ῥυπῶ gedehnt, 23.115 (s. ῥυπόω); ἐρρύπων, Ar. Av. 1282, u. öfter ; Aristophon bei Ath. IV.161e u. in später Prosa, wie Luc. vit.auct. 7 fugit. 33.

†ῥυπάω

[ῥύπα.]

Acc. sing. masc. pres. pple. ῥυπόωντα Od. 24.227.

Acc. pl. neut. ῥυπόωντα Od. 6.87, Od. 13.435.

Nom. pl. neut. pf. pple. pass. ῥερυπωμένα Od. 6.59.

To be dirty or squalid : ῥυπόωντα ἕστο χιτῶνα Od. 24.227. Cf. Od. 6.87, Od. 13.435.

So in pf. pass. : εἵματα, τά μοι ῥερυπωμένα κεῖται Od. 6.59.

ῥυπάω , ῥυπόω, part. ῥυπόωντα: be dirty, soiled.

ῥυπάω ῥύπος

• to be foul, filthy, dirty, Od.; imperf. ἐρρύπων, Ar.